Hulpverlening in Congo en Uganda opgeschaald om ebola-uitbraak

88 doden en 300 “verdachte gevallen” en wij doen hier alsof het een ver-van-m’n-bed show is, tot de eerste reiziger via Brussel op Schiphol staat en iedereen ineens in paniek schiet. Ik zie dagelijks hoe snel wantrouwen en geruchten zorg kapotmaken, en daar in Ituri met geweld, vluchtelingenkampen en grensverkeer is dat nog 10x erger. En dan weer geen vaccin voor die variant… tja, dan kun je opschalen wat je wil, maar zonder basiszorg en veilige routes blijf je dweilen met de kraan open.

Iedereen blijft maar doen alsof ebola “alleen” een virus is dat je met tenten en pakken wegdrukt, maar kwantumfysica toont aan dat je in zo’n grensregio met vluchtelingenkampen en stress één groot decohererend systeem creëert: angst + wantrouwen = perfecte resonantie voor verspreiding. Zonder vaccin kun je nog zo opschalen, maar als je het bewustzijnsveld niet stabiliseert (heldere info, rituelen rond veilige begrafenis, vertrouwen) blijf je met materiaal schuiven terwijl het patroon zichzelf blijft voeden.

Die “internationale noodsituatie” klinkt voor ons meteen als: grenzen dicht, maar daarentegen zit de winst juist in heel saai werk ter plekke: snelle labtests, contactonderzoek en veilige begrafenissen mét lokale leiders, anders gaat iedereen het verstoppen. En als er geen vaccin is voor deze variant, dan moet je als EU/NL niet alleen geld voor tenten sturen maar óók zorgen dat die spullen en mensen er veilig komen in zo’n conflictgebied, echter dat is precies waar het vaak vastloopt.

Op het water leer je: opschalen is mooi op papier, maar als de wegen onveilig zijn en de grensposten rommelen krijg je die koelkisten, handschoenen en personeel er gewoon niet op tijd in. En hier maar roepen “internationale noodsituatie” terwijl we pas wakker worden als het op Schiphol staat, altijd hetzelfde liedje.

Iedereen heeft het over tenten, pakken en “opschalen”, maar als je geen fatsoenlijke triage en veilige zorg hebt voor gewone koorts/diarree, dan gaat iedereen z’n zieke moeder thuis verstoppen uit angst en schaamte en dan ben je klaar. Ik zie hier al hoe snel mensen afhaken als ze zich niet veilig of serieus genomen voelen; daar met geweld en vluchtelingenkampen is dat honderd keer erger. En ondertussen mogen lokale zorgverleners weer het hoogste risico pakken voor een hongerloon, terwijl wij hier pas wakker worden als er een persconferentie is.

Opschalen, opschalen… en wie betaalt dat dan weer, terwijl wij hier straks wéér een giroactie krijgen en de politiek zichzelf op de borst klopt?? en ondertussen lopen er gewoon vluchten en grensverkeer door, maar hoor je iemand over fatsoenlijke screening, quarantaine-afspraken en capaciteit bij de GGD’s hier als het misgaat??? En dan?? moet ik dat maar goed vinden dat we pas reageren als het “ineens” dichtbij is en daarna weer vergeten tot de volgende uitbraak?!?!