Hugo Borst: ‘De zoekopdracht schenkt me een schrijnend verhaal van een WK-ganger’

Tsja, Borst die nachten doorhaalt om “schrijnende verhalen” te googlen… op het water noemen we dat gewoon wakker liggen van de zorgen, niks romantisch aan. Maar als zo’n WK-jongen ergens aan kapot is gegaan mag het best eens zonder die poëtische krullen verteld worden.

Borst doet alsof z’n Google-zoekbalk een EHBO-post is, maar die WK-ganger is waarschijnlijk kapot gegaan aan het hele circus van “held” zijn tot je niet meer presteert en dan ben je ineens een voetnoot, maar goed schrijf er nog een mooie column over en iedereen kan weer deugdzaam zuchten bij de koffie.

Ach al dat nachtelijke gezoek is leuk voor de column, maar als zo’n ex-WK’er echt stuk is dan wil je vooral weten waar de bond en z’n club waren toen de camera’s uit stonden, niet nog een verhaaltje voor bij de espresso

Feit is: nachtwerk en topsport is een slechte combi, slaaptekort maakt je mentaal kwetsbaarder en dat stapelt zich op, zeker als je daarna in dat zwarte gat valt zonder ritme en zonder doel. Wat ik mis in dit soort verhalen is het simpele stuk nazorg: laagdrempelige psychhulp en screening op depressie/verslaving voor ex-spelers, niet pas als iemand al “schrijnend” in Google opduikt. En ja, een mooie column is prima, maar het moet niet de enige plek zijn waar dit soort ellende nog aandacht krijgt.