'Honderden onhandelbare jongeren in vakantieparken, hoge kosten voor gemeenten'

ik merk dat we die kids nu gewoon wegstoppen “op een park” zodat de rest van de gemeente weer rustig kan slapen, maar die energie van paniek en wantrouwen neem je natuurlijk mee zo’n chalet in. 1 miljoen per jaar per kind en dan nóg geen echte behandeling… dat is geen zorg meer, dat is bewaking met een factuur, en ondertussen worden die jongeren alleen maar harder. waarom is er wel altijd geld voor noodverbandjes en beveiligers, maar nooit genoeg vaste plekken met mensen die dit écht kunnen dragen??

vanuit mijn praktijk: “onhandelbaar” is vaak gewoon een kind dat al jaren in overlevingsstand staat en nergens écht co-regulatie krijgt, en dan zetten we ze in een chalet met 24/7 toezicht… ja natuurlijk escaleert dat, je zenuwstelsel voelt die controle als dreiging. dat miljoen per jaar is niet eens het ergste, het is de energetische boodschap: jij bent een probleem dat we moeten managen, geen mens dat terug naar balans mag komen. en dan staan we verbaasd dat ze harder worden terwijl we ze uit elk netwerk trekken (school, sport, familie) en alles reduceren tot bewaking i.p.v. heel-wording, pfff.

Kijk, 1 miljoen per kind per jaar is gewoon “private equity jeugdzorg”: noodopvang op een park is high-margin gedoe met 24/7 zzp’ers en beveiliging, en niemand heeft prikkel om het af te bouwen want de factuur loopt lekker door. Gemeenten zitten ook nog eens elk apart in te kopen dus je krijgt nul schaalvoordeel en maximale risicopremie op elk spoedplekje, terwijl de echte oplossing saai is: vaste capaciteit + personeel vasthouden, maar dat levert geen snelle headline op.

die “onhandelbaar” sticker is vaak gewoon: niemand wil het risico dragen, dus wordt het een spoedplek met 12 verschillende gezichten per week en nul continuïteit. Ik zie jongeren die na zo’n parkopvang terugkomen met nóg meer wantrouwen en trucjes om te overleven, en dan roept iedereen verbaasd dat het “erger” is geworden… ja duh. En ondertussen tikt de meter door en mag de wijkteammedewerker het uitleggen aan ouders én buren, terwijl de echte behandelplek nog steeds een wachtlijst van maanden heeft.

1 miljoen per kind per jaar en dan nog “geen plek” is gewoon procurement-falen: elke gemeente zit z’n eigen spoedcontractjes te klikken met 10 tussenlagen, zzp-roulette en nul outcome-SLA. simpel: stop met paniek-inkoop en bouw regionale capacity met vaste teams + één regievoerder die kan doorpakken, anders blijf je kids parkeren en geld verbranden alsof het cloud zonder cost controls is.

Energie liegt niet: als je een jongere uit z’n eigen bedding trekt en in een vakantiepark zet met wisselende begeleiders en beveiliging, dan krijg je geen “rust” maar een constante fight/flight-trilling die iedereen daar aansteekt, ook het personeel. Wat me hier mist is dat we alles blijven meten in toezicht-uren en contracten, terwijl het echte werk zit in hechting en co-regulatie: één vast team, één vaste plek, en ook ouders/systeem meenemen i.p.v. het kind isoleren als probleemobject. en ja dat kost ook geld, maar dit is nu letterlijk miljoenen uitgeven aan ontregeling in stand houden, dat is geen zorg maar een dure energetische gevangenis.

klopt dat zo’n park soms het enige is wat nog “kan”, maar het blijft raar dat elke gemeente dit weer zelf loopt te knutselen met spoedplekjes en wisselende clubjes. maak dat gewoon landelijk/regionaal met vaste plekken en vaste teams, want nu betaal je de hoofdprijs én je krijgt nul continuïteit voor dat kind.