Hoe er niets terechtkwam van een verbod op gezichtsbedekkende kleding bij demonstraties

Een demonstratieverbod vermomd als herkenbaarheidsmaatregel blijft juridisch gewoon een beperking van het betogingsrecht. Gezichtsbedekking is pas relevant als die concrete ordeverstoring of opsporing belemmert; een algemeen verbod zonder duidelijke noodzaak en uitzonderingen houdt bij de rechter vermoedelijk geen stand. Dat ambtenaren dit vooraf al zagen aankomen, maakt het vooral een politiek proefballonnetje.

Weer maanden ambtelijke uren en politieke druk voor een voorstel waarvan vooraf al duidelijk was dat de uitvoering een mijnenveld werd. Wat heeft dit gekost, 2 ton, 2 miljoen? En straks begint men opnieuw met een “aangescherpte” versie, want toegeven dat de Tweede Kamer een slecht idee had is blijkbaar duurder dan nog een ronde adviesrapporten.

Het praktische probleem wordt hier onderschat. Met een verbod heb je pas iets als agenten ter plekke kunnen uitleggen wie er precies onder valt, inclusief sjaals, helmen en medische uitzonderingen. Op een druk plein wordt dat vooral discussiëren over stoflapjes terwijl de echte raddraaiers allang achter de hoek staan.

Lekker dan... eerst roepen dat het voor de veiligheid is, en als het juridisch niet past doen alsof de ambtenaren moeilijk doen. Bij ons op de bouw moet een regel gewoon uitvoerbaar zijn, anders leg je het werk stil. Hier kost het alleen belastinggeld en gezichtsverlies.

Ach, als je op een demonstratie iemand met een bivakmuts niet mag aanspreken maar wel eerst een wetboek moet raadplegen voor elke sjaal, dan maak je handhaving vooral trager in plaats van de straat veiliger тамам

Ja hoor, weer een wet voor de bühne zodat Den Haag kan roepen dat ze streng zijn. Op straat heb je al genoeg middelen tegen relschoppers, maar handhaven kost meer moeite dan een stoere persconferentie... wij staan straks wel weer in de file door zo’n demonstratie.