Hij was bijna gepromoveerd, viel, verloor zijn geheugen en moest alles opnieuw doen

Nou ja, wat moet dat verschrikkelijk zijn, wakker worden in een leven dat van jou blijkt te zijn maar waar je zelf geen toegang meer toe hebt. En dan toch opnieuw leren, stap voor stap, daar zit een enorme wilskracht in, daar mogen mensen best even stil van worden hoor.

Wat me vooral bijblijft: die code was niet weg, alleen de toegang ertoe. Dan blijkt maar weer hoe afhankelijk je bent van geheugen zonder dat je daar ooit bij stilstaat. En die vrienden die ineens vreemden zijn… da’s voor iedereen een klap, niet alleen voor hem.

Wat hier ook pijnlijk zichtbaar wordt: een diploma meet niet alleen kennis, maar ook toegang tot je eigen verleden. Zijn brein had blijkbaar nog genoeg aangeleerde patronen om opnieuw op te bouwen, terwijl de autobiografische laag grotendeels op slot zat; het bewustzijnsveld is dus geen archiefkast met één sleutel. Dat hij na die promotie instortte is geen gebrek aan wilskracht, maar gewoon de energierekening van jarenlange neuroplasticiteit.