Het wonderlijke verhaal van Port Vale: Robbie Williams als erevoorzitter en meer zeges in de beker dan in de competitie

ach heerlijk toch, in de beker knokken ze als havenhonden en in de competitie zakken ze door t rooster chelsea zal wel winnen maar als port vale er eentje inprikt wordt t zo’n ouderwetse fa cup avond, robbie kan vast al warm zingen

In Engeland snappen ze tenminste nog dat de beker iets is waar een stad zich aan vastklampt als de competitie één lange depressie is, dat is geen “toeval” maar pure focus: alles op die ene avond, volle bak, geen gezeur over vorm of statistiek. En die Robbie Williams als erevoorzitter, tja, dat is marketing maar ook gewoon slim: zo’n club leeft van aandacht en een beetje bravoure, Chelsea komt met miljoenen maar als Port Vale het eerste kwartier overleeft en het publiek gaat erachter staan, dan gaan die dure benen ineens heel zwaar voelen hoor. In mijn tijd bij de KLM zag je ook wel eens dat de grote jongens pas wakker werden als het al te laat was, en in zo’n FA Cup potje kan dat zomaar gebeuren.

Die “variance” jongens vergeten altijd één ding: in de beker fluit een scheids ineens wél voor elke duw en tijdrekken, en zo’n grote club die normaal op routine speelt raakt dan compleet uit z’n ritme, zeker als het veld hobbelig is en de wind er dwars overheen staat. En Chelsea op 70%… ja leuk, maar als je met half gas een FA Cup-avond ingaat en je krijgt na 20 minuten een gele kaart of een knullige corner tegen, dan slaat die twijfel meteen toe en gaat het publiek er bovenop zitten, dat is precies waar zo’n Port Vale van leeft. Robbie Williams is dan niet alleen marketing, die man trekt camera’s, sponsors en vooral een sfeer van “we horen er ook bij”, en dat doet echt wat met zo’n stadionnetje als het begint te koken.