Het is ronduit bizar dat ik als journalist wél positief over stroopwafels mag schrijven, maar niet over afvalmedicatie

stroopwafels zijn blijkbaar veilige suikerpraat maar zodra je iets zinnigs zegt over afvalmedicatie is het opeens reclame en paniek alsof we liever blijven verdrinken in pillen en regels dan ff eerlijk praten rip

die boete-discussie mist het echte punt: obesitas is big business, dus we gaan mensen óf shamen óf pillen verkopen, maar preventie (goedkoop gezond eten, leefbare lonen, tijd om te koken, buurten zonder fastfood-overkill) is ineens “te duur” — oh ja want Unilever en consorten moeten natuurlijk niet huilen. En dan doen we alsof het om journalistieke vrijheid gaat terwijl het vooral gaat om wie er aan verdient en wie de bijwerkingen en terugval mag opvangen in de zorg. schrijf dan eerlijk: medicatie kan helpen, maar het systeem maakt je eerst ziek en verkoopt je daarna een oplossing, classic.

Die boete gaat niet alleen over “positief schrijven”, het gaat over de rare scheidslijn tussen journalistiek en marketing in een land waar de zorgmarkt half geprivatiseerd is: enerzijds wil je vrije pers, anderzijds wil je niet dat kranten het verkoopkanaal worden van dure receptspul waar artsen vervolgens de rommel mogen opruimen. En die stroopwafelvergelijking is leuk voor de column, maar suiker heeft geen bijsluiter en geen schaarste; bij deze middelen krijg je meteen run op voorschriften, teleurgestelde mensen en een zorgsysteem dat al op z’n tandvlees loopt. Misschien moeten we het beest bij de naam noemen: we hebben wél reclame-ruimte voor alles wat dik maakt (supermarkten, fastfood, bezorgapps) en dan doen we ineens heilig als het over behandelen gaat, dat voelt gewoon scheef scheef. laat kranten dan schrijven over werking én afbouw/terugval én kosten, maar ook over wie er belang bij heeft dat het óf hype óf taboe blijft… want daar zit de macht.

die stroopwafel-vergelijking is gewoon slechte UX: je doet alsof “positief stuk” = neutrale info, maar bij receptspul is de headline al een koopknop en iedereen leest alleen het succesverhaal, niet de context. Als kranten dit willen, prima, maar dan verplicht hetzelfde format als bij consumenteninfo: wie komt ervoor in aanmerking, wat kost het, wat zijn de risico’s, en vooral wat is het alternatief als je stopt—anders is het gewoon hype-design met een boete erachteraan.

Die stroopwafel-kop is leuk voor de column, maar het echte punt is: wat was hier nou precies de overtreding volgens de IGJ? Ging het om merknamen/doseringen, “vraag je arts om X”-achtige call to action, of gewoon een juichend succesverhaal zonder context? Zet anders ff de uitspraak/boetebesluit online, want nu blijft het lekker vaag en kan iedereen “censuur!!” roepen terwijl het misschien gewoon verkapte advertorials waren. En als het wél puur toonzetting is: sinds wanneer handhaaft een toezichthouder op journalistieke stijl in plaats van op reclame/aanbieders?

Vanuit mijn praktijk zie ik vooral hoe snel mensen “afvallen” verwarren met heel-wording: zo’n middel kan je eetruis dempen, maar als je zenuwstelsel nog steeds in stress staat en je relatie met voeding/zelfbeeld is niet geheeld, dan komt het gewicht (of iets anders) gewoon terug in een andere vorm. En ja, die stroopwafelvergelijking is lekker voor clicks, maar het gaat ook om intentie-energie: een juichstuk zonder context zet een collectieve vibratie van quick fix aan, terwijl we juist balans nodig hebben tussen medische hulp én leefstijl/trauma/slaap/ritme, niet weer alleen symptoombestrijding met een nieuw etiket.