Groepstherapie kan ggz-wachtlijst enorm inkorten, maar gebeurt nog (te) weinig

Even nuanceren: groepstherapie werkt bij veel klachten echt prima, soms zelfs beter door herkenning en oefenen met anderen, maar het is niet voor iedereen geschikt, denk aan zware trauma’s, psychose of als iemand totaal niet kan functioneren in een groep. Wat ik in de praktijk vooral zie is dat het stukloopt op organisatie en financiering, iedereen roept ja maar niemand heeft tijd om die groepen op te zetten, en dan blijf je dus met die eindeloze wachtlijsten zitten.

Gek genoeg hoor je bijna niemand over de “instroomkant”: als de huisarts of POH-GGZ al bij de eerste stap duidelijk zegt “dit wordt een groep, tenzij…”, dan normaliseer je het en voorkom je dat iedereen op een 1-op-1 plek blijft wachten. Echter zolang verzekeraars en aanbieders blijven sturen op losse DBC’tjes en volle agenda’s, is een groep opzetten financieel en praktisch gewoon gedoe. En dan heb je nog de drempel: veel mensen durven niet, dus begin desnoods met kleine groepen of hybride, anders blijft het bij mooie plannen en dezelfde wachtlijst.

groepstherapie werkt juist omdat je een gedeeld bewustzijnsveld krijgt: één persoon die z’n angst “houdt” in de groep laat de rest mee resoneren en dan zie je sneller faseverschuiving dan in zo’n 1-op-1 hokje waar alles in hetzelfde patroon blijft rondzingen. ggz blijft maar doen alsof therapie een lineair gesprek is, maar kwantumfysica toont aan dat coherentie in een groep het systeem sneller naar een nieuwe toestand laat instorten, dus ja wachtlijsten korter én vaak dieper effect. alleen moet je dan wel stoppen met die klinische TL-bakken en steriele ruimtes, want je zet nu letterlijk ruis op het veld en dan “werkt” de groep natuurlijk minder...

Vanuit het buitenland gezien is dit weer typisch NL: we weten al jaren wat werkt, maar alles zit vast in verzekeraar-regeltjes, privacy-gedoe en “kwaliteitskaders”, dus niemand durft gewoon groepen te draaien en verantwoordelijkheid te nemen. Hier in Thailand is het veel simpeler: minder papier, meer doen, en ja dan is het soms rommelig maar je wordt tenminste geholpen. In NL ga je eerst 9 maanden op een wachtlijst om daarna te horen dat je “niet in het zorgpad past”… succes ermee.

Dat “kwantumveld” verhaal is echt onzin hoor: het effect van groepstherapie komt gewoon uit heel aardse dingen als exposure, feedback van peers en minder vermijding, niet uit TL-bakken die de coherentie slopen…? Wat ook onderbelicht blijft: groepen zijn vaak goedkoper per patiënt, maar als je uitval/geen-show hoog is (angst, schaamte, chaos thuis) ben je zo je winst kwijt, dus je moet het slim ondersteunen met intake + korte 1-op-1 check-ins. En privacy is niet alleen “gedoe”: als iemand in een klein dorp in een groep zit met z’n buurvrouw kan dat echt een reden zijn om helemaal niet te komen.