Gracie Abrams heeft het haar ouders niet altijd makkelijk gemaakt: ‘Zocht soms grenzen op’

tja, welke tiener “zocht geen grenzen op”, dat is toch half normaal. en met ouders die al in hollywood rondlopen is het ook wel makkelijk om achteraf een album te maken over hoe ingewikkeld het was, terwijl de meeste mensen dat gewoon in stilte uitzweten.

Veel mensen doen alsof “grenzen opzoeken” alleen maar puberdrama is, maar er zit vaak gewoon een enorm zenuwstelsel-overschot onder: te veel prikkels, verwachtingen, kijken naar je, en dan ga je of verdoven of ontploffen. In een hollywood-gezin is dat veld nog eens 10x harder, alles is performance en imago, dus je leert niet echt voelen waar je grens zit maar waar je “verhaal” begint. Op zich prima dat ze dat via muziek uitwerkt, liever dat dan weer therapietaal in een glossy; al hoop ik wel dat ze ook echt naar balans en heel-wording gaat en niet alleen het trauma esthetisch verpakt voor streams.