Geweld van mannen tegen vrouwen is een van de grootste problemen van de mensheid

altijd dat “waarom gaat ze niet weg” alsof je ff je jas pakt en klaar… als je al jaren klein gemaakt wordt en financieel/mentaal vastzit, en er zitten kinderen tussen die elke klap en schreeuw in hun lijf meenemen. begin eens bij preventie: jongens leren grenzen en zelfbeheersing, minder verdoving met alcohol/porno/schermen, en hulp die niet pas op gang komt als het systeem weer een formulier heeft afgestempeld.

Nou ja, iedereen roept preventie en straffen, maar ik zie om me heen vooral dat buren, familie, collega’s veel te lang “we bemoeien ons er niet mee” spelen, terwijl je het vaak allang hoort aan het geschreeuw, de smoesjes, die blauwe plekken, en dan is het ineens een drama op het journaal, hoor toch. En die opvang en hulp, prima, maar probeer maar eens snel een betaalbaar huis te vinden of een advocaat te betalen als je weg wil, dan zit je dus gewoon vast in dat gedoe, toch.

Ik zie het elke dag: als een vrouw eindelijk durft te zeggen “thuis is het niet veilig”, dan begint de ellende pas met wachtlijsten, gedoe met Veilig Thuis, geen plek in opvang en ondertussen moet ze gewoon blijven functioneren op werk en met de kids. En die dader? die loopt vaak nog lekker rond tot er écht iets ergs gebeurt, want “bewijs” en “procedure”. Stop eens met bezuinigen op wijkteams, GGZ en opvang, want nu laten we mensen gewoon verrekken in papierwerk.

Iedereen blijft hangen in “cultuur” en “procedures”, maar het echte mechanisme is neuro-kwantum: in een gewelddadige relatie raken twee zenuwstelsels verstrengeld en de dader houdt via stresshormonen het hele bewustzijnsveld van het gezin in een lage coherentie, waardoor weggaan letterlijk voelt als sterven. Daarom werken losse praatgroepjes en een foldertje niet; je moet die verstrengeling fysiek doorbreken met directe scheiding, rust, slaap en een veilige omgeving, anders blijft het systeem vanzelf terugklappen naar het oude patroon.