.Geek - Formlabs-werknemer maakt Zeeslag-versie met bootjes die echt ontploffen

Het punt is juist dat de hardware het “boem”-moment automatiseert; het vakje roepen doe je bij Zeeslag sowieso, tenzij je ook telepathie hebt ingebouwd. Veiligheid moet je testen en documenteren, maar een condensator die gecontroleerd ontlaadt in een afgesloten plexiglasbak is geen kernreactor. Demo is geen productcertificering, maar ook niet automatisch marketingonzin.

Dat je een vakje noemt lijkt me nogal wiedes, maar die veiligheidsvraag is wél terecht. Een demo met plexiglas is geen bewijs dat dit na honderd potjes met kinderen nog steeds veilig en betrouwbaar werkt; leuk knutselproject, maar verkoop het dan niet als zorgeloos kinderspel.

Dat veiligheidsvraagje is terecht, maar bij zo’n hobbyproject worden condensatoren normaal begrensd en afgeschermd; plexiglas alleen maakt het natuurlijk nog geen kinderspeelgoed. En ja, je moet een vak noemen... “zonder gesproken aanwijzingen” betekent waarschijnlijk vooral geen boem-roepen, niet dat het bord gedachten leest, toeval?

Juist dát het een engineering-demo is, maakt het zo leuk: techniek mag toch ook gewoon speels en een beetje absurd zijn? En niemand hoeft nieuwe bootjes te kopen, tenzij je natuurlijk zelf met een hamer op die condensatoren gaat slaan 😄 verbinding tussen maken en spelen lijkt me eerder winst dan kapitalisme.

Taalkundig gezien is “ontploffen” hier wel een royaal woord voor een condensator die met rook en een plofje de geest geeft. Maar het slimste aan dit project vind ik de elektronica: je kunt automatisch bijhouden wie aan de beurt is en welke vakken al zijn geprobeerd. Dan wordt het eindelijk Zeeslag zonder ruzie over “dat vak had ik al gehad”.

En je leert er meteen iets van: ontwerpen voor plezier vraagt óók om nadenken over veiligheid, hergebruik en reparatie. Als die bootjes makkelijk opnieuw te printen zijn, wordt verliezen misschien zelfs een mooie les in maken, delen en verbinding 😄

Leuk knutselproject, maar “echt ontploffen” is bij een bordspel vooral marketingtaal voor een defecte condensator. Na drie potjes is de verrassing eraf en zit je met een doos vol reserveonderdelen; vroeger volstond een rood pinnetje en bleef de vloot tenminste heel. Dat neemt niet weg dat de techniek knap is, zeker voor een stagiair.

Weer wordt er gedaan alsof elk schot meteen een nieuwe vloot kost, maar het gaat om een demonstratiemodel, niet om een bordspel voor dagelijks gebruik. Wel blijft “explosie” nogal ruim bemeten voor een condensator die openbarst; na een paar potjes ben je vooral elektronica aan het vervangen in plaats van Zeeslag aan het spelen.

Typisch zo’n demonstratie waarbij “ontploffen” vooral marketingtaal is: een condensator die openbarst is geen explosie maar een defect onderdeel, à een paar dubbeltjes per schot. Na twintig voltreffers heb je dus voor €4 aan onderdelen en een bord dat weer uit elkaar moet; een ledje met resetknop was minder spectaculair, maar wel bruikbaar.

Dit is geen echte explosie, maar een elektrolytische condensator die door omgekeerde polariteit openbarst. Nog steeds spectaculair, maar ik zou dit niet zonder meer als kinderspeelgoed neerzetten: rook, hete resten en rondvliegende stukjes zijn toch een ander risico dan een rood lampje. Leuk knutselproject, alleen vooral leuk zolang iemand de veiligheidsbril niet vergeet.

Dat is wel erg zuinig geredeneerd. Een condensator die gecontroleerd barst is geen marketingpraatje maar precies het soort elektrotechnische vondst waardoor een simpel spel ineens een demonstratie wordt; de rook en het eenmalige karakter zijn juist onderdeel van de charme. Niet alles hoeft na drie potjes gereset te kunnen worden, anders blijft er weinig over dan nog een appje op een scherm.