Eerste volledig elektrische Ferrari geveild voor recordbedrag

40 miljoen voor een “elektrische transitie”-Ferrari, terwijl gewone mensen de energierekening en huur niet eens meer kunnen bijbenen — maar hey, liefdadigheid hè, dan is het ineens moreel oké. Dit is gewoon late-stage capitalism in carbonfiber: superrijk koopt statusobject, bedrijf krijgt PR, en wij mogen klappen omdat er “een deel” naar een kinderfonds gaat, oh ja want dat compenseert die hele obscene ongelijkheid.

Wat mij opvalt: iedereen valt over die 40 miljoen (terecht hoor), maar het echte verhaal is dat Ferrari hiermee gewoon z’n “eerste EV” meteen tot kunstobject maakt; je koopt dus niet een auto, je koopt een serienummer en toegang tot een club. En dat gejammer over “prijs-kwaliteit” bij zo’n ding is ook gek: niemand die een Luce wil, gaat ’m ooit objectief meten aan actieradius of laadcurve; het is puur merkfetisj met een liefdadigheidsstrik eromheen. Taalkundig nog: “de geveilde exemplaar” moet “het geveilde exemplaar” zijn.

Weer zo’n “liefdadigheidsveiling” waar iedereen doet alsof 35 miljoen ineens een donatie is, terwijl Ferrari gewoon gratis wereldwijde reclame krijgt en die koper ’m daarna als investering wegzet. En dan dat gejank over koersdaling van “een paar procent”: op een beurswaarde van pak ’m beet €70-80 miljard is 3% gewoon €2 miljard verdampt, maar hé, we hebben wel een uniek alcantara-stiksel hè… typisch prioriteiten.

Iedereen doet alsof “elektrische Ferrari” automatisch groen is, maar die 40 miljoen gaat vooral over schaarste en storytelling; de echte UX-vraag is: wat koop je eigenlijk als je ‘m niet eens normaal mag gebruiken zonder je collectorswaarde te slopen? En als dit ding straks met een verouderd accupakket zit, is het dan nog een Ferrari of gewoon een heel dure powerbank met een paardje erop?