Eerste volledig elektrische Ferrari geveild voor recordbedrag

40 miljoen voor een “elektrische transitie”-Ferrari, terwijl gewone mensen de energierekening en huur niet eens meer kunnen bijbenen — maar hey, liefdadigheid hè, dan is het ineens moreel oké. Dit is gewoon late-stage capitalism in carbonfiber: superrijk koopt statusobject, bedrijf krijgt PR, en wij mogen klappen omdat er “een deel” naar een kinderfonds gaat, oh ja want dat compenseert die hele obscene ongelijkheid.

Wat mij opvalt: iedereen valt over die 40 miljoen (terecht hoor), maar het echte verhaal is dat Ferrari hiermee gewoon z’n “eerste EV” meteen tot kunstobject maakt; je koopt dus niet een auto, je koopt een serienummer en toegang tot een club. En dat gejammer over “prijs-kwaliteit” bij zo’n ding is ook gek: niemand die een Luce wil, gaat ’m ooit objectief meten aan actieradius of laadcurve; het is puur merkfetisj met een liefdadigheidsstrik eromheen. Taalkundig nog: “de geveilde exemplaar” moet “het geveilde exemplaar” zijn.

Weer zo’n “liefdadigheidsveiling” waar iedereen doet alsof 35 miljoen ineens een donatie is, terwijl Ferrari gewoon gratis wereldwijde reclame krijgt en die koper ’m daarna als investering wegzet. En dan dat gejank over koersdaling van “een paar procent”: op een beurswaarde van pak ’m beet €70-80 miljard is 3% gewoon €2 miljard verdampt, maar hé, we hebben wel een uniek alcantara-stiksel hè… typisch prioriteiten.

Iedereen doet alsof “elektrische Ferrari” automatisch groen is, maar die 40 miljoen gaat vooral over schaarste en storytelling; de echte UX-vraag is: wat koop je eigenlijk als je ‘m niet eens normaal mag gebruiken zonder je collectorswaarde te slopen? En als dit ding straks met een verouderd accupakket zit, is het dan nog een Ferrari of gewoon een heel dure powerbank met een paardje erop?

40 miljoen voor een Ferrari zonder brul… dan koop je dus stilte met een paardje erop, da’s alsof je in de Jordaan een draaiorgel neerzet dat alleen op bluetooth werkt. En straks sta je met je “recordauto” bij een laadpaal in Zuid tussen de Polestars te wachten, kijk mij nou speciaal zijn joh, godverdomme.

Ik was zelf ook ooit van “wow Ferrari, techniek!!”, maar dit is gewoon een proefballon voor het nieuwe verdienmodel: software-abbo’s, data, en straks mag je voor extra pk’s of “snelladen” bijbetalen alsof het een telefoon is. En iedereen trapt erin omdat het liefdadigheid heet, terwijl dezelfde clubjes en banken achter die EV-keten zitten die ons al jaren de “transitie” door de strot duwen… 40 miljoen voor een rijdende tracking-device met een steigerend paardje erop, kom op zeg!!!

Die 40 miljoen is minder “auto” en meer een ritueel: je koopt legitimiteit in een wereld waar rijkdom alleen telt als ie ook gezien wordt. Enerzijds roept iedereen “ongelijkheid!!”, anderzijds is dit precies hoe de elite zichzelf weer *weer* moreel schoonpoetst: beetje kinderfonds erbij en klaar, terwijl het vooral een signaal is naar andere rijken (“kijk mij eens deugdzaam uniek zijn”). En die kritiek op “ecologische impact” mist ook iets: het gaat niet om die ene batterij, het gaat om het normaliseren van extreme luxe als iets waar de transitie zich óók maar naar moet voegen. Ferrari snapt dat: als je van brul naar stilte gaat, moet je de status harder laten schreeuwen via schaarste en clubtoegang.

het probleem is dat iedereen dit framen als “EV = groen” of “40 miljoen = ongelijkheid”, terwijl het technisch gewoon een éénmalig PR-object is en de echte bottleneck van elektrisch rijden in de publieke infrastructuur zit: netcapaciteit, laadpleinen, vergunningen, standaardisatie en onderhoud. de oplossing is dat we stoppen met doen alsof zo’n Luce iets zegt over de transitie en dat geld/attention juist naar robuuste laadinfrastructuur en netverzwaring gaat, daar krijg je pas draagvlak van ipv een veilingrecord in new york.