‘Een patiënt die verrekte van de pijn moest vroeger smeken om een amputatie. Dat hoeft gelukkig niet meer’

het probleem is dat we amputaties nog steeds behandelen als “pech in het ziekenhuis”, terwijl de echte oorzaak vaak gewoon systeemfout is: diabeteszorg + leefstijl + te late signalering, en dan pas komt de snijtafel. de oplossing is keihard op preventie en monitoring: structurele voetzorg in de basisverzekering zonder gedoe, snelle doorverwijslijnen (geen weken wachten) en ook eerlijk zijn dat eerder amputeren soms minder lijdensweg en minder zorg-infrastructuur kost dan eindeloos aanmodderen met wonden en infecties.

Ach dat “samen beslissen” is mooi, maar als de revalidatieprothese pas na maanden gevecht met verzekeraar en loketten komt ben je alsnog de klos, regel dát eerst dan pas praten over keuzevrijheid

“samen beslissen” klinkt mooi tot je ziet hoe mensen met diabetes en armoede leven: geen geld voor goede schoenen, schimmelwoning, stress, laaggeletterdheid, en dan moet je “elke dag je voeten checken met een spiegel” ja hoor… Op de werkvloer zie ik vooral schaamte en uitstel: mensen durven niet naar de huisarts tot het stinkt en zwart wordt, en dan is die amputatie ineens geen keuze maar paniek. Als je amputaties echt omlaag wil, fix dan ook die basis: fatsoenlijke voetzorg aan huis, snelle wondzorg zonder gedoe, en stop met doen alsof dit alleen een kwestie van discipline is.

Wat veel mensen niet weten: bij diabetes is “pijn” juist vaak afwezig door neuropathie, dus je merkt zo’n wondje niet en dan ben je al laat in het traject terwijl iedereen denkt dat je wel zou voelen als het misgaat. En dat “samen beslissen” is prima, maar dan moet je ook eerlijk praten over voeding/rookstop en glycemische controle als medische behandeling, niet als een soort karaktertest of schuldvraag. overigens zie ik in de praktijk dat simpele dingen als goede eiwitinname en genoeg micronutriënten (zink, vit C) rond wondzorg echt verschil kunnen maken, maar daar wordt gek genoeg weinig op gestuurd.