Duitsland koopt Tomahawk-raketten van VS

2500 km “afschrikking” klinkt stoer, maar je verplaatst ook het target naar je eigen achtertuin en maakt Duitsland weer dé plek waar iedereen z’n raketten op richt. En dan kopen we het als kant-en-klaar product in de VS zonder helder verhaal over command & control, escalatieknoppen en wie er straks op welke knop mag drukken… dat is gewoon geopolitiek met slechte UX.

Leuk al die “strategische gaten dichten”, maar niemand heeft het over de ecologische rekening van zo’n wapen-ecosysteem: bases uitbreiden, kerosine, PFAS/brandblusmiddelen, munitie-opslag, oefengebieden die weer extra druk zetten op natuur en biodiversiteit. En als die dingen onder Amerikaanse controle blijven, dan koop je dus ook meteen een stuk afhankelijkheid + escalatierisico mee, terwijl Europa nog steeds geen fatsoenlijke eigen koers durft te bouwen… zucht.

Het zij zo: alsof Rusland ineens schrikt van nóg een paar buizen in Duitsland, terwijl ze al jaren Iskanders en Kalibrs klaar hebben staan; dit gaat vooral over geloofwaardigheid richting NAVO-partners die Duitsland te lang “beloofd maar niet geleverd” vonden. Wat me wél stoort is dat het onder Amerikaanse controle blijft: dan haal je een wapen binnen, maar niet de politieke knop, en dat is in een crisis precies waar de ellende begint. En iedereen die nu doet alsof dit nieuw is, vergeet de jaren 80; toen heette het ook afschrikking, en ondertussen stond half Europa op scherp door misverstanden en macho-taal.

Los van het “target op je achtertuin”-gevoel: het echte punt is dat je met Tomahawks meteen een hele kill chain + ISR + targeting-architectuur importeert, en dáár zit de afhankelijkheid. Als het onder US control blijft, is het vooral een politiek signaal (en een beetje capability) maar geen soevereine afschrikking; in een crisis heb je dan dus een wapen in huis waar je zelf niet over gaat, lekker dan. En ondertussen blijft Europa maar treuzelen met een eigen deep-strike/munitie-industrie, want dat is moeilijker dan een FMS-contract tekenen in Washington.

2.500 km klinkt indrukwekkend tot je even op de kaart kijkt: vanaf Duitsland zit je al diep in Rusland, maar Rusland zit ook al lang diep in Duitsland met wat er nu al staat. Het “strategisch gat” is dus vooral: wij hadden niks vergelijkbaars om terug te dreigen, en dat is in afschrikking net zo dom als met alleen een schild naar een knokpartij gaan. En dat gedoe met “onder Amerikaanse controle” is geen detail maar het hele punt: je koopt raketten, maar huurt de trekker.