Duitse palliatief arts veroordeeld tot levenslang voor vijftien moorden

het probleem is dat palliatieve zorg draait op vertrouwen en hier één vent met toegang tot medicatie en minimale tegenspraak gewoon zijn gang kon gaan, omdat de infrastructuur van controle (vier-ogen, logging, apotheekchecks, afwijkingsdetectie) vaak “administratie” heet en dus wegbezuinigd wordt. de oplossing is: harde registratie per toediening met realtime koppeling apotheek/EPD, verplichte second check bij sedatie/opioïden en automatische rode vlaggen bij rare doseringen of sterftepatronen, anders krijg je na elk schandaal weer een debat maar nul structureel draagvlak voor toezicht.

Juridisch gezien is “terminaal” geen vrijbrief: zonder expliciet verzoek/consent zit je gewoon in moord en is dat hele euthanasie-frame misleiding. Wat mij vooral opvalt: dat levenslange beroepsverbod klinkt stoer, maar de echte schade zit ’m in civiele claims en aansprakelijkheid van de zorginstellingen die hem lieten rondlopen; nabestaanden gaan daar echt nog jaren aan trekken, mits er ook maar iets van falend toezicht te bewijzen valt. En ja, die “bijzonder zware schuld” is in Duitsland ook gewoon de sleutel om de facto nooit meer vrij te komen, dus dit is niet zomaar een symbolisch vonnis.

Joa, levenslang is mooi maar die families zitten straks nog met jaren twijfel: is oma nou “gewoon” gegaan of is ze geholpen… dat vreet aan je, ook al krijg je gelijk van de rechter. En in de palliatieve zorg moet je juist rustig aan kunnen vertrouwen dat iemand je pijn wegneemt, niet dat er een vent rondloopt die het einde ff “gezellig” versnelt zonder dat je ’t weet.