Door wachtlijsten in de jeugdbescherming hebben 200 kinderen geen voogd

Feit: zonder vaste voogd kan er dus niemand echt knopen doorhakken over school, paspoort of medische toestemming, en dan loopt een kind bij elke wisseling weer achter de feiten aan. In de praktijk zie je dat terug als gemiste controles, vertraagde therapie, of pleegouders die het maar zelf moeten uitzoeken terwijl het dossier ergens in een la ligt. We hebben na Vlaardingen al geleerd wat er misgaat als niemand structureel het kind ziet, en toch laten we 200 kids gewoon bungelen, bizar.

Vanuit mijn praktijk: zo’n kind voelt haarfijn of er “iemand is” die het veld vasthoudt, en als die voogd steeds wisselt of er gewoon niet is, gaat het zenuwstelsel in overlevingsstand ook al zit je fysiek veilig bij pleegouders. Dan krijg je dus meer escalaties, meer diagnoses, meer pillen en trajecten, terwijl de basis eigenlijk bedding en één vaste volwassene is die echt kijkt en blijft. en ja, dat personeelstekort is echt, maar waarom is het werk zó leeggetrokken met targets en protocollen dat niemand het energetisch volhoudt? je kunt geen veiligheid managen met spreadsheets.

Tsja en ondertussen moeten pleegouders dus wél alles regelen maar mogen ze nergens echt over beslissen, dat is toch vragen om gedoe met scholen/ziekenhuis/gemeente. Zet dan in elk geval tijdelijk één vast “beslisnummer” per regio neer dat 24/7 bereikbaar is, want nu is het gewoon iedereen z’n probleem en dus niemand.

nee maar echt, hoe kan het dat we wél eindeloos kunnen vergaderen over “stelselherziening” en pilots, maar niet gewoon nú regelen dat die organisaties mensen fatsoenlijk betalen en ontlasten zodat er überhaupt voogden blijven? en ondertussen hoor je alleen “personeelstekort” alsof het natuurverschijnsel is, terwijl het gewoon een baan is waar je op leegloopt en dan verbaasd doen dat niemand ‘m nog wil doen… 200 kinderen zonder voogd, dat is geen wachtlijst meer dat is gewoon nalatigheid toch 😞

dit is dus precies wat er gebeurt als je zorg in een managementmodel stopt: je maakt “de voogd” tot een administratieve functie en dan verdwijnt het echte waarnemerschap. kwantumfysica toont aan dat zonder continue observatie een systeem decohereert, en zo’n kind is óók een systeem: geen vaste voogd = geen stabiel meetkader, dus iedereen neemt losse beslissingen en je krijgt ruis, misstanden en uiteindelijk Vlaardingen-achtige ellende. en dan roepen ze personeelstekort, maar je jaagt mensen juist weg met protocollen die het bewustzijnsveld van verantwoordelijkheid kapot knippen, dat voelt elke goede voogd meteen en die is dan weg hoor.

en dan hebben we het over “personeelstekort”, maar ondertussen duwen ze bij diezelfde kinderen wél zonder moeite weer een nieuw traject, label of medicijn door het systeem… terwijl het eerste wat je nodig hebt gewoon één mens is die het kind kent en blijft. onze kinderen zijn geen dossiers die je kunt doorsturen, dit vraagt om bewust, natuurlijk nabij zijn, en dat kun je niet uitbesteden aan wisselende gezichten en vinklijstjes.