Dodental veerbootbrand Filipijnen opgelopen tot 76

76 doden en dan hoor je twee explosies waarna het vuur zich in seconden verspreidt, daar klopt iets fundamenteels niet aan de veiligheid aan boord. In mijn tijd bij de KLM was een noodprocedure geen papier voor de map maar iets wat je trainde tot iedereen wist wat hij moest doen; op zulke veerboten varen blijkbaar nog altijd te veel mensen mee zonder fatsoenlijke vluchtroutes, blusmiddelen en controle. En dat de kapitein mogelijk leeft maar niet op de lijst van overlevenden staat maakt het verhaal alleen maar vreemder.

Vreselijk dit. Wat me vooral opvalt: 130 mensen aan boord, 43 overlevenden en toch 13 vermisten — die administratie klopt dus óók voor geen meter. Na zo’n ramp moet je niet dagenlang puzzelen wie er aan boord was; één digitale passagierslijst met check-in en noodsignaal zou hier levens én duidelijkheid schelen.

Vreselijk nieuws. Bij dit soort rampen denk je ook meteen aan de families die dagenlang in onzekerheid zitten, zeker zolang niet duidelijk is wie er nog vermist wordt. Hopelijk komt er snel duidelijkheid en wordt goed uitgezocht waarom de evacuatie zo mis is gegaan.

Bij brand aan boord telt niet alleen hoeveel reddingsboten er zijn, maar vooral hoe snel rook en vuur zich verspreiden. Schepen hebben vaak gangen en trappen die één grote schoorsteen worden; daarom zijn brandwerende deuren, rookmelders en een directe alarmprocedure zo belangrijk. Twee explosies zijn nog geen bewijs van sabotage, maar de combinatie met een brand die zich in seconden verspreidt verdient wel een onafhankelijk onderzoek, niet alleen een rapport van de rederij.

Op veel van die veerboten is veiligheid blijkbaar iets voor de folder en niet voor de werkelijkheid: reddingsvesten ergens onder een bank, bemanning die zelf ook moet gokken waarheen en passagiers die bij paniek allemaal dezelfde smalle trap in willen, maar goed, de zee kent geen klantenservice.