Deze zonnevlam van de zwaarste categorie werd gezien door een geavanceerde camera

Even nuance: zo’n X9,3 klinkt apocalyptisch, maar voor je gezondheid hier op de grond gebeurt er praktisch niks, de atmosfeer en magnetosfeer vangen dat echt goed op. Het echte risico zit ’m in stroom, GPS en communicatie, en daar zijn we inmiddels zó afhankelijk van dat een paar uur storing al chaos geeft. Benieuwd of we ooit een fatsoenlijk noodplan krijgen voor als het een keer wél raak is, of blijven we hopen dat de zon zich gedraagt…

Energie liegt niet: als de zon zo’n klap geeft voel je dat hier soms ook gewoon in het systeem, niet als “straling” maar als onrust in mensen, slecht slapen, hoofdpijn, kort lontje, vooral bij gevoelige types. We zijn zó afhankelijk van een fragiel stroom/GPS-net dat één hik meteen stress-velden aanzet en dan gaan we weer alles fixen met noodplannen en techniek, maar bijna niemand traint op rust en zelfregulatie als het even donker is. Misschien ook eens accepteren dat we onderdeel zijn van een groter ritme en ons leven wat minder op 24/7 aan laten staan, scheelt echt in balans.

Wat ik me dan afvraag: waarom hebben we geen simpele “offline-dag” routine als dit gebeurt, gewoon basisdingen op papier (telefoonnummers, contant geld, een radio op batterijen) en bij buren even checken of oma nog oké is, dat scheelt paniek zóveel. Als we wat minder alles alleen en digitaal doen en iets meer liefde en verbinding in de wijk hebben, komt zo’n storing niet meteen als een klap in je gezicht binnen.