Demonstratierecht onder druk doordat overheid steeds meer gegevens over demonstranten bijhoudt, waarschuwt College voor Rechten van de Mens

Dit gaat niet alleen over camera’s bij een demonstratie, maar over het combineren van alles wat de overheid al kan vinden — beelden, kentekens, sociale media, organisatoren. Wie controleert achteraf wat er precies is opgeslagen, hoe lang en met welk doel? En als bestaande bevoegdheden “waarschijnlijk voldoende” zijn: waarom ligt er dan alweer een voorstel voor gezichtsherkenning en een verbod op gezichtsbedekking — is dit beleid of gewoon steeds meer kunnen omdat het technisch kan?

Het chilling effect is hier misschien nog groter dan de opslag zelf. Als je eerst moet nadenken of je later op een lijstje belandt, haken vooral gewone mensen af en blijven alleen de meest geharde actievoerders over — precies de slechtste UX voor een democratie.

Het verschil zit ook in wat er ná een demonstratie met die gegevens gebeurt. Een camera kan voor veiligheid hangen, maar zonder duidelijke vernietigingstermijn wordt elk protest langzaam een archief van politieke voorkeuren; dat voelt niet als bescherming maar als wantrouwen dat zich opstapelt. En wie bepaalt eigenlijk wanneer een vreedzame demonstrant ineens als risico wordt gezien?