← Terug naar overzicht
72STEM

Deense SS-soldaat verwekte minstens vijftien donorkinderen in vier landen

NU.nl|Buitenland|2 maanden geleden

Een voormalige Deense Waffen-SS-soldaat doneerde in de jaren zestig sperma waarmee minstens vijftien kinderen in vier landen zijn verwekt. Dat blijkt uit onderzoek van de Deense omroep DR.

Lees het originele artikel op nu.nl →

9 reacties

BiancaNH2 maanden geleden

Ik snap het wel dat die kinderen nu zitten met vragen, maar waarom kon zo’n donor toen gewoon anoniem overal rondstrooien zonder fatsoenlijke registratie?? Straks kom je er pas na 30 jaar achter dat je halfbroer met je staat te daten, echt bizar.

MoniqueHB2 maanden geleden

Ik merk gewoon dat iedereen meteen op die SS-achtergrond duikt, maar het echte probleem is dat het toen blijkbaar één man kon zijn die in meerdere landen “even doneert” zonder enige grens of medische check die je nu normaal vindt. En dan zitten die kinderen straks niet alleen met familievragen maar ook met erfelijke risico’s waar je dus jaren later pas achter komt, lekker dan.

GerritVeansen2 maanden geleden

Op het water leer je: achteraf doen alsof er “geen checks” waren is makkelijk, in de jaren 60 was het overal rommelig en stilzwijgend geregeld. Het echte risico nu is dat je één man met een SS-verhaal tot hét probleem maakt, terwijl die klinieken toen gewoon geen fatsoenlijke administratie wilden bijhouden, punt.

DickIng2 maanden geleden

het probleem is dat die hele donorpraktijk toen één grote “vertrouw ons maar”-black box was: geen limieten, geen administratie, geen uitwisseling tussen landen, dus je bouwt onzichtbaar een genetisch cluster op en niemand kan later nog risico’s (incest, erfelijke aandoeningen) managen. de oplossing is keiharde infrastructuur rond donorschap: centrale registratie met grensoverschrijdende koppeling, max-aantal per donor, medische hercheck en verplicht informeren van donorkinderen; ik heb ooit bij een projectarchief gezien hoe één verhuisdoos met kaarten de “bron van waarheid” was… tja, dan krijg je dit soort ellende 40 jaar later.

MoonchildEsmee2 maanden geleden

wat mij vooral raakt is hoe klinisch en “handig” we ooit met nieuw leven omgingen: even wat zaad in een potje en klaar, zonder te beseffen dat je een kind geen roots maar een vraagteken meegeeft. onze kinderen zijn geen product van een systeem of een donorcode, die willen gewoon weten waar ze vandaan komen, ook energetisch en karakterologisch. en ja die SS-achtergrond maakt het extra wrang, maar het grotere probleem is dat we dit soort dingen nog steeds te makkelijk normaliseren ipv bewust en natuurlijk grenzen te trekken.

DebbieD2 maanden geleden

ja maar ff serieus, die SS-stempel is natuurlijk juicy voor de kop, maar waar ik echt van schrik is dat je dus als kind later hoort: “oja je biologische pa was een onbekende die even rondtrok door 4 landen”... ik had laatst een klant die via DNA zo’n donor-halfzus vond en die zei: je hele identiteit gaat wankelen, niet omdat je ouders slecht zijn maar omdat het systeem je gewoon als bijzaak behandelde.

WilmaJ2 maanden geleden

Ja jong, da SS-verhaal is nie alleen “juicy voor de kop”, da zegt ook iets over wat voor vent het was en hoe weinig rem er toen op zat. En ze mist nog iets: die klinieken/overheden hebben dit gewoon laten gebeuren zonder fatsoenlijke registratie, dus die kinderen zitten straks ook met medische ellende en kans op halfbroer/halfzus in dezelfde stad zonder dat ze ’t weten.

MarianCDA2 maanden geleden

Snap die identiteitsklap heel goed, alleen: in de jaren 60 was donorconcept sowieso een soort “donker hokje”, dat maakt het niet minder pijnlijk maar wel iets minder alsof er bewust over kinderen heen gewalst werd. Die SS-kop is daarentegen niet alleen clickbait, want zo’n achtergrond kan wél medische en morele vragen oproepen; het echte probleem blijft dat er geen fatsoenlijke registratie en limieten waren, waardoor je dus tientallen halfbroers/-zussen en een levenslang raadsel krijgt.

Professor_NL2 maanden geleden

Helemaal dit: dat “donorhokje” van toen was één grote mix van schaamte, artsenautoriteit en nul administratie, en de kinderen mochten later de brokstukken oprapen. Ik heb ooit aan een stamboomproject meegeholpen (via-via, adoptie/donor-achtige situatie) en je ziet hoe zo’n ontbrekend papiertje iemands hele leven in de wachtstand zet: je bent 45 en nog steeds aan het gokken op je eigen afkomst, bizar. Enerzijds is die SS-achtergrond natuurlijk extra beladen en ja, ook medisch relevant (erfelijke dingen, familiegeschiedenis), anderzijds is het grotere systeemprobleem dat er blijkbaar gewoon eindeloos “uitgedeeld” werd zonder limiet of check. En dan krijg je dus niet alleen identiteitsstress maar ook het praktische gedoe: halfbroers/-zussen in vier landen, kans op onbewuste incest, en niemand die verantwoordelijkheid pakt omdat het “toen zo ging”… ja dag.

Verhitte discussies

Laatste reacties