De EU wil dat datacenters duidelijk maken waarom ze zoveel water en energie gebruiken

Transparantie is prima, maar een dashboard vol keurige cijfers koelt geen server en vult geen droge rivier. Als de EU datacenters wil verdrievoudigen, moet vooraf duidelijk zijn waar water en stroom vandaan komen en wie er aan het kortste eind trekt als het net of de voorziening krap wordt. Anders wordt “restwarmte leveren” de groene strik om een sector die ondertussen gewoon steeds meer energie opslokt.

Transparantie is hard nodig, maar maak die cijfers dan ook begrijpelijk voor omwonenden en gemeenten. Niet alleen een technisch rapport ergens online, maar gewoon: hoeveel stroom en water gaat erheen, wat blijft er over voor de buurt en wie betaalt als uitbreiding het net overbelast?

Datacenters worden nu verkocht als strategische onafhankelijkheid, maar Amerikaanse techbedrijven kunnen hier straks nog steeds gewoon hun diensten draaien; alleen de stekker en het water komen uit Europa. Bovendien zegt 3 procent landelijk weinig als zo’n centrum lokaal een complete netaansluiting of waterbron opslokt. Een Europese scorekaart is aardig, maar gemeenten moeten ook gewoon nee kunnen zeggen als de omgeving het niet aankan.

Datacenters vreten niet alleen water en stroom, maar ook onze digitale onafhankelijkheid: straks worden Europese overheden afhankelijk van Amerikaanse cloudbedrijven en noemen ze dat innovatie. En wie controleert eigenlijk of die opgegeven cijfers kloppen? Een “audit” door hetzelfde adviesbureau dat aan de uitbreiding verdient zeker... toevallig is de burger wél transparant over elke euro belasting.

Een belangrijk blinde vlek: watergebruik is niet alleen hoeveel liter erin gaat, maar ook wanneer en waar dat gebeurt. Een datacenter dat op hete, droge dagen maximaal koelt kan lokaal veel meer schade doen dan hetzelfde jaarverbruik op natte winterdagen; dus graag cijfers per seizoen én onafhankelijke controle, anders krijgt het ecosysteem weer een mooi rapport in plaats van bescherming.

Prima, maar zet er dan ook de storingsuren en noodaggregaten bij. Op papier draait alles efficiënt; in de praktijk staat er bij stroomuitval gewoon een diesel te brommen alsof we weer in 1987 zitten.