De draad zoeken (en vinden) in eerste aflevering van laatste reeks ‘Zomergasten’

drie uur wiebelen en handjeswapperen is precies wat je overal ziet: geen stilte meer durven laten vallen, want dan voelen mensen pas wat er echt in ze zit. onze kinderen zitten al de hele dag in dat opgefokte tempo van schermpjes en prikkels, en dan is zo’n programma dat juist traag mag zijn ineens “te langzaam”?? doe eens bewust, laat het even stil zijn, dat is ook gewoon opvoeding op tv.

Zomergasten is toch juist drie uur lang kijken hoe iemand denkt, niet hoe iemand z’n innerlijke windmolen demonstreert. Laat die stilte nou gewoon vallen, zeg maar, dan hoor je tenminste iets anders dan Pannekoek die z’n zenuwen aan het inpakken is.

Ach dat wiebelen boeit me minder, maar drie uur lang is gewoon te lang voor tv nu, knip het terug naar 90 min en dan krijg je vanzelf stilte én inhoud zonder dat gefriemel erbij komt kijken

Drie uur tv en niemand durft gewoon even te ZIJN, alles moet gevuld met gebaren, grappen en “kijk mij eens voelen”... dat is precies die opgefokte cultuur waar de NPO zelf jaren aan meegebouwd heeft met al dat formatgedram en BN’er-geduw. Ik was zelf ook zo dat ik dacht Zomergasten is nog het laatste rustige hoekje, maar zelfs daar zie je dat het systeem geen stilte meer verdraagt omdat stilte geen clicks/fragmentjes oplevert!!! En die vallende draad “toeval” geloof ik echt meteen hoor, maar het is wel weer perfect tv: zelfs het decor gaat mee in de meta, lekker handig voor de promo.

het probleem is dat Zomergasten een format is met “infrastructuur”: lange spanningsboog, stilte als draagconstructie, en dan zet je er iemand neer die gewend is elke seconde te vullen alsof het prime time clipjes-tv is. de oplossing is ofwel de regie durft harder te sturen (pauzes echt laten vallen, desnoods microfoons even uit het gesprek trekken), of je accepteert dat je geen rode draad krijgt maar een kabelgoot vol losse eindjes en noem het dan gewoon zo.

Ja goed, ik zat vooral te kijken naar janine die steeds netjes ruimte liet en hij die er dan dwars doorheen ging alsof het een oudejaarsconference was. misschien moet je dan gewoon zeggen: peter, 10 sec niks zeggen, anders is het geen gesprek maar een optreden.