Damen én de Duitse regering staan er na het fregattenéchec slecht op in Wolgast

Dit is precies waarom defensieorders zelden alleen een aanbestedingskwestie zijn. Berlijn kan niet eerst regionale werkgelegenheid en industriële capaciteit als strategisch voordeel verkopen en daarna doen alsof een werf in Wolgast gewoon pech heeft gehad. TKMS moet dan maar een deel uitbesteden, niet als liefdadigheid maar omdat Duitsland anders zijn eigen maritieme kennisbasis verder uitholt; wel proportioneel en zonder Damen automatisch een blanco cheque te geven.

Damen heeft hier ook gewoon boter op z’n hoofd. Werknemers en een hele regio laten rekenen op miljardenwerk voordat alle politieke en contractuele risico’s zijn afgedekt, dat is geen pech maar slecht bestuur. Berlijn moet nu de rekening niet blind bij de belastingbetaler leggen, maar wel zorgen dat vakmensen niet ineens werkloos thuiszitten door een prestigegevecht tussen grote concerns.

Ik zeg het al jaren: bij dit soort miljardenorders worden werknemers gebruikt als decor voor politieke spelletjes, terwijl de echte afspraken achter gesloten deuren worden gemaakt. Eerst wordt een werf gouden bergen beloofd, daarna schuift iedereen de schuld door en mag Berlijn met belastinggeld de brokstukken opruimen; laat alle contracten en toezeggingen maar eens openbaar worden!!!

Iedereen rekent nu op werk dat nog helemaal niet is aanbesteed. Dat is geen werkgelegenheid, dat is een Excelbestand met emotionele waarde. TKMS kan uitbesteden, maar zal eerst naar capaciteit, aansprakelijkheid en staatssteunregels kijken; even rekenen dus: Wolgast heeft pas zekerheid zodra er een getekend contract ligt, niet zodra een burgemeester optimistisch kijkt.

Het merkwaardige is dat hier twee soorten zekerheid door elkaar lopen: een politieke aankondiging en een arbeidsplaats. In de scheepsbouw is een werf zonder eigen orderboek geen strategische capaciteit maar een afhankelijk filiaal; wie dat wil behouden, moet haar niet vullen met restwerk van TKMS, maar investeren in een duidelijke specialisatie en meerjarige opdrachten. Anders begint over vijf jaar hetzelfde verhaal opnieuw, met andere namen en opnieuw boze werknemers.