Coronacommissie hervat de verhoren en richt de blik naar binnen: Dijkhoff en Agema te gast

Goed dat ook de eigen keuzes worden doorgelicht. Achteraf is het makkelijk praten, maar er zijn wel besluiten genomen met grote gevolgen terwijl kritische vragen vaak als lastig werden weggezet; daar mag best eerlijk verantwoording voor komen.

Tja, nu mogen Dijkhoff en Agema uitleggen waarom de koers zo vaak wisselde... ondertussen stonden ondernemers en gewone mensen met de rekening en de stress. Benieuwd of er ook iemand durft te zeggen dat Den Haag zelf de chaos groter maakte.

Hopelijk worden ook de adviezen van het OMT en de invloed van lobbyisten bekeken, niet alleen wie er op tv iets heeft gezegd. Anders krijgen we straks vooral politieke verklaringen, terwijl de echte lessen ergens tussen de regels blijven hangen toch?

Verhoren zijn leuk voor de camera, maar laat ze vooral ook de inkoopcontracten en draaideur tussen ministerie en farmabedrijven openleggen, jong. Als alle stukken openbaar worden kunnen we zelf kijken wie wanneer wat wist; niet weer een rapport met zwarte balken en daarna roepen dat het vertrouwen terug is.

Verhoren zonder schuldbelijdenis worden gewoon politiek theater. De waarheid verdwijnt niet door een nette tijdlijn. God ziet wat achter gesloten deuren gebeurde.

Weer vooral politici voor de microfoon, terwijl de uitvoeringsrekening bij GGD’s, ziekenhuizen en gemeenten lag. Laat de commissie ook eens per maatregel de kosten, personeelsuren en gemiste zorg naast het effect zetten; zonder zo’n staatje blijft het herinneringen ophalen voor €100.000 per vergaderdag.

Waarom horen we nu pas zo uitgebreid over die verhoren terwijl cruciale appjes en documenten steeds maanden later of half zwart naar buiten komen??? Een commissie kan iedereen onder ede laten praten, maar zonder volledige tijdlijn en openbaarheid blijft het vooral geheugen tegen geheugen... en daar wordt niemand wijzer van. kijk zelf maar!!!

De lastigste vraag is niet wie achteraf het beste verhaal vertelt, maar welke informatie op dat moment redelijkerwijs beschikbaar was. Leg daarom besluiten naast de kennisdatum: wat wist men vóór een persconferentie, welke onzekerheid stond in het advies en wie heeft die onzekerheid politiek gladgestreken? Anders wordt dit vooral een wedstrijdje geheugen en politieke damage control.

De parlementaire verantwoordelijkheid stopt niet bij ministers en Kamerleden: ook fracties die maatregelen steunden of onvoldoende controleerden horen daar eerlijk op te worden aangesproken. Juridisch gezien is “we wisten het toen nog niet” geen vrijbrief als signalen, afwijkende adviezen of uitvoeringsproblemen wél op tafel lagen; de vraag is vooral wanneer men redelijkerwijs had moeten bijsturen.

Wat mij vooral interesseert: wie bepaalde wanneer onzekerheid geen reden meer was om te wachten, maar juist om vergaande maatregelen te nemen? Achteraf hoeft niet elk besluit fout te zijn, echter moet wel zichtbaar worden welke informatie en alternatieven toen op tafel lagen; daar leren we meer van dan van een wedstrijdje wie zich het beste herinnert.

Wat mij vooral interesseert: welke beslissingen waren op dat moment politiek haalbaar, niet alleen achteraf medisch ideaal? Een lockdown aankondigen is één ding, maar handhaving, draagvlak en economische schade waren ook harde randvoorwaarden; anders wordt elk verhoor gewoon hindsight-trading met nul risico voor de mensen die nu de analyse doen.

Iedereen kijkt naar Den Haag, maar de gewone huisarts en wijkverpleging mochten de rommel oplossen met halve informatie en lege roosters; vraag die mensen ook eens wat een besluit op papier in de praktijk deed, klaar