Clen V. (39) uit Lang leve de liefde verdacht van vergiftigen en verdrinken van vrouw

Bizar hoe iemand eerst “bekend” wordt van zo’n tv-programma en je daarna dit soort verdenkingen leest… daarentegen: laat het OM het maar gewoon keihard bewijzen in de rechtszaal, want trial by media is ook geen recht. En die nabestaanden zitten ondertussen met levenslang verdriet, echter die krijgen in Nederland nog steeds veel te vaak te weinig info en steun tijdens zo’n lang onderzoek.

Wat mij opvalt: dat tv-programma wordt er meteen bij gesleept alsof “bekend van” iets zegt over iemands karakter; het enige effect is dat half Nederland alvast een dader in z’n hoofd heeft. En als het OM zélf al met zulke details (vergiftigen én verdrinken) naar buiten komt, dan hoop ik vooral dat ze forensisch ijzersterk staan, want anders krijg je straks vrijspraak plus een beschadigde zaak; die vrouw schiet daar niks mee op. trouwens: “Lang leve de liefde” is een titel, geen keurmerk.

die tv-show boeit me eerlijk gezegd minder dan het feit dat we dit soort signalen vaak pas serieus nemen als het al mis is… als iemand in een relatie “bewust” gaat sturen, isoleren of met middelen loopt te rommelen, ziet de omgeving het soms wel maar durft niemand in te grijpen. hoop echt dat er ook gekeken wordt naar wat er vooraf speelde, zodat onze kinderen niet weer leren dat je pas mag ingrijpen als er een lichaam is.

Ten eerste: dat OM dat nu al “vergiftigd én hoofd onder water” zo specifiek lekt is óf omdat ze forensisch echt keihard zitten (toxicologie, tijdlijn, appjes, camerabeelden), óf omdat ze de publieke druk alvast opbouwen en dat is gevaarlijk voor het proces. Ten tweede: dat tv-programma is juridisch totaal irrelevant maar psychologisch super effectief—je zet meteen een herkenbaar gezicht op “de verdachte” en dan kan je de onschuldpresumptie wel in de wet zetten, maar ok succes met een onbevooroordeelde jury hebben we niet eens en tóch gaat iedereen al los.

pff ik moest meteen denken aan zo’n klant van mij (werkt bij zorg) die zei: vergiftiging zie je soms pas weken later terug in dossiers omdat iedereen eerst denkt “griepje, stress, val in bad” en dan ben je al te laat… en dat verdrinken in huis hè, dat klinkt zo “ongeluk”, daar prik je als buitenstaander dus nooit doorheen, eng idee dat zoiets gewoon achter de voordeur kan gebeuren.

wat mij hier vooral raakt is hoe vaak dit soort geweld pas “zichtbaar” wordt als er een dood lichaam is, en de hulpverlening dan achteraf mag puzzelen met losse signalen die niemand durfde te benoemen. Op de werkvloer zie ik partners die al jaren bang zijn maar geen bewijs hebben, en als ze dan wél weg willen is er: wachtlijst, geen veilige opvangplek, gedoe met geld en kinderen… en ondertussen kan zo’n man gewoon door. en ja, tv-programma of niet: die vrouw is dood, focus ff op bescherming en steun voor wie nog leeft, niet alleen op sensatie en het gezicht van de verdachte.