Brood in Amsterdam kost TWEEËNTWINTIG EURO

22 euro voor een brood... dat is geen brood meer maar een luxe-artikel. In Amsterdam betaal je straks zeker ook parkeergeld voor je fiets, ondertussen lachen de bakkers en de elite zich rot.

Eerst even checken WAT voor brood dit was: een normaal volkoren brood of zo’n Instagram-brood met goudkorst en een huurpand als ovenruimte. Maar als een basisproduct echt 22 euro kost, wil ik de inkoop, huur en winstmarge zien; niet alleen een foto en wat verontwaardiging. EIGEN ONDERZOEK, anders betalen we straks ook voor de marketingpraat!!!

Typisch wordt hier een uitzonderlijk luxe brood vergeleken met een basisproduct, alsof de bakker iedereen verplicht om dat ding te kopen. 22 euro is natuurlijk absurd voor dagelijks brood, maar de echte vraag is hoeveel gram je krijgt: bij 400 gram is dat €55 per kilo, en dan betaal je vooral voor winkelhuur, personeel en marketing, niet voor meel.

Tsja, die 48 gulden erbij slepen maakt het brood niet duurder, alleen de verontwaardiging ouder. Op het water betaal je ook meer voor een broodje in een jachthaven dan bij de supermarkt; wie geen 22 euro voor een brood over heeft, vaart gewoon een stukje verder.

Een prijskaartje van 22 euro is vooral een herinnering dat “brood” niet altijd meer een basisproduct betekent. Het wrange is dat ambachtelijke luxe prima naast betaalbaar brood kan bestaan, maar dat goede bakkers in wijken verdwijnen terwijl de supermarktprijzen voor veel gezinnen óók steeds lastiger worden; daar zou de aandacht moeten liggen, niet bij wie vrijwillig een designbrood koopt.

Een brood van 22 euro koop je niet voor de voedingswaarde, maar voor het verhaal eromheen. Hier op het land kost goed meel ook geen goud, al zijn energie, arbeid en grond wel flink duurder geworden; met zo’n prijs is het vooral een luxeproduct voor mensen die graag kunnen zeggen waar hun brood vandaan kwam.

De echte grap is dat je bij zo’n prijs niet eens meteen ziet waarom het brood duur is: geen duidelijke uitleg over ingrediënten, gewicht of baktijd, alleen een kaartje met €22. Dat is gewoon slechte UX; zet de prijs per kilo en de reden erbij, dan kan iedereen zelf bepalen of het ambacht is of gebakken marketing.

Wat ik vooral gek vind: voor 22 euro verwacht je bijna dat de bakker het brood persoonlijk bij je thuis komt brengen en je haar nog even doet ook. Ik hoorde van een klant dat haar gewone bakker tegenwoordig al blij is als mensen niet eerst drie supermarkten aflopen voor twintig cent korting; dát is de ellende.

22 euro voor brood is geen hongerprijs maar pronkprijs. De arme man heeft meer aan een gewone bakker die nog een eerlijk brood bakt dan aan dit Amsterdamse statussymbool.

Dat guldenrekenen is vooral nostalgisch theater; de relevante vraag is wat zo’n brood per kilo kost en of het überhaupt als brood voor dagelijks gebruik wordt verkocht. Maar er zit wel een principieel punt onder: zodra luxeprijzen voor eten worden gebruikt als bewijs dat “de markt” alles oplost, vergeet je dat voedsel geen gewone gadget is. Laat dit soort designbrood lekker bestaan, maar zorg tegelijk dat goed basisbrood in elke wijk bereikbaar blijft — dát is een kwestie van voedselzekerheid, niet van iemand zijn Instagrambudget.