Boetes voor media rond afslankmiddelen zijn niet uniek volgens inspectie

Het probleem is niet dat er toezicht is, maar dat een journalist blijkbaar pas achteraf hoort welke combinatie van woorden en foto’s ineens reclame zou zijn. Bij receptmiddelen werkt beeldvorming als een bewustzijnsveld: één enthousiaste ervaringszin kan de lezer al richting gebruik duwen, maar twintig boetes zonder duidelijke criteria duwen redacties net zo goed richting zelfcensuur. kwantumfysica toont aan dat meten het gemetene beïnvloedt, dus IGJ moet oppassen dat ze met deze handhaving precies de onafhankelijke berichtgeving wegmeet.

Ja hoor, influencers en sites verdienen eerst lekker aan die afslankhype en als het misgaat krijgt de redactie een boete... de patiënt draait uiteindelijk de rekening en de farmabazen lachen door. Beetje dezelfde chaos als op de weg, iedereen controleert pas als de file er al staat.

Het gekke is dat een journalist blijkbaar wél mag schrijven dat je leven instort, maar niet mag laten zien met welk middel mensen proberen het weer op de rails te krijgen; voorlichting zonder herkenbaar voorbeeld is gewoon een bijsluiter in rookvorm, maar goed de boete leest vast lekkerder.

Het medische verschil tussen nieuws en reclame zit niet alleen in positieve woorden. Een artikel kan prima uitleggen dat een middel werkt, maar hoort óók bijwerkingen, contra-indicaties, schaarste en het feit dat stoppen vaak gewichtstoename geeft te benoemen; juist die context ontbreekt nogal eens in hypes. Dat de IGJ achteraf moet beoordelen is lastig, maar media die middelen met voor-en-nafoto’s en koopachtige taal brengen, weten ook dat ze dicht tegen reclame aan zitten.