Bassiehof – PRO’er Mohandis vindt na 20 dagen een geitenpaadje om zich tóch met het Songfestival te bemoeien

Dit is geen geitenpaadje maar gewoon een legitieme vraag over bevoegdheden. Politici horen niet te bepalen welk liedje er naar Basel gaat, maar mogen wél controleren of de NPO hier niet buiten zijn coördinerende rol treedt. Als meerdere omroepen én honderden medewerkers zeggen dat de procedure rammelt, is “redactionele autonomie” geen vrijbrief om de Mediawet als decorstuk te gebruiken.

Weer wordt gedaan alsof een Kamervraag meteen politieke inmenging is, terwijl controle juist de kerntaak van de Kamer is. Maar Mohandis had dit wel 20 dagen eerder kunnen vragen; nu zeven omroepen en 400 medewerkers bezwaar maken, ruikt het vooral naar politiek meeliften op interne ruzie. En wie betaalt die hele noodconstructie eigenlijk, want “de NPO” heeft geen geldboom achter het gebouw staan.

De kernvraag is niet of Mohandis zich met een liedje bemoeit, maar of de NPO via een bestuurlijke omweg taken naar zich toetrekt die de Mediawet bij omroepen legt. Als de constructie juridisch klopt, moet dat gewoon helder worden uitgelegd; als dat niet zo is, had de minister al lang moeten ingrijpen. En die timing? Tja, twintig dagen stilzitten en pas wakker worden zodra de interne kritiek losbarst, maakt het wel verdacht veel op opportunisme lijken.

De juridische vraag is op zichzelf prima, maar een Kamervraag verandert niets aan de uitzending en levert vooral weer weken procedureel gedoe op. Belangrijker is wie namens de publieke omroep eindverantwoordelijk is en uit welk budget dit betaald wordt; zonder die transparantie blijft iedereen discussiëren over een liedjeswedstrijd terwijl de rekening buiten beeld blijft.