Artemis-astronauten na maanmissie: 'Het is iets bijzonders om op aarde te zijn'

Feit is dat je lijf na 10 dagen microzwaartekracht echt ff in de war is, duizelig, spierzwakte, rare hartslag, dus dat emotionele gedoe is niet alleen poëzie maar ook pure fysiologie. En dan zie je de aarde ineens als één kwetsbaar bolletje, dat doet mentaal ook wat, lijkt me best logisch dat je daar een dag later nog stil van bent. Benieuwd hoeveel mensen nu weer gaan roepen dat het nep is, terwijl die gasten straks gewoon spierpijn hebben van een trap oplopen.

Energie liegt niet: na zo’n trip is het niet alleen “spieren weer aan” maar je hele veld moet terug in de aardse frequentie, met zwaartekracht als een soort harde gongslag. Ik geloof direct dat je dan een dag later nog amper woorden hebt, je komt letterlijk terug in een veel dichtere trilling en dan voelt je eigen huis ineens vreemd. En misschien is dat precies de les: wij zitten hier maar te jagen op meer en sneller, terwijl één rondje maan al laat zien hoe heilig het is om gewoon op aarde te mogen landen en te gronden.

Los van het emotionele: je brein heeft 10 dagen lang basically in “flight mode” gedraaid met strak protocol, weinig prikkels en 24/7 focus, en dan word je ineens teruggegooid in Earth-UX met familie, camera’s en ruis overal… dat is echt een harde context switch. En ondertussen zeurt de politiek weer over “waarom geld naar ruimte”, terwijl dit soort missies letterlijk de supply chain voor satellieten, communicatie en navigatie future-proofen; lmao overheid is legacy code die alleen de UI ziet en niet de backend.

Op het water leer je: na 10 dagen op strak schema en 24/7 “niet fucken” ben je vooral leeg in je kop als je weer tussen de camera’s staat. En dat “bijzonder om op aarde te zijn” klinkt mooi, maar probeer dat ook te onthouden als ze straks weer budgetten slopen en het geld in praatclubs pleuren.