‘Er zijn zo veel mensen waar ik nog van ga houden en die ik nog niet ken’

Tieners “over alles” willen laten praten is echt zo’n ouderlijke managementdrang: je krijgt dan precies stilte en eye-rolls, want zij ruiken meteen dat jij een uitkomst wil. Aanwezig zijn zonder te fixen klinkt mooi in NRC-taal, maar het is vooral: mond houden, niet meteen met je eigen jeugdverhaal komen en accepteren dat WhatsApp voor hen soms meer ‘gesprek’ is dan aan de keukentafel. En die titel is leuk, maar de mensen waar je nú van houdt zitten gewoon boven met de deur dicht, succes ermee.

die hele drang om “over alles te praten” is precies het klassieke foutje: je denkt dat taal de drager is van verbinding, maar kwantumfysica laat juist zien dat het om coherentie gaat tussen systemen, niet om meer woorden. Tieners voelen feilloos wanneer jij een meetopstelling neerzet (nu gaan we praten!) en dan klapt hun binnenwereld meteen in de stand: dicht, klaar. Beter samen iets doen zonder agenda, dan bouw je dat bewustzijnsveld op en komen die zinnen vanzelf, vaak pas om 23:48 als jij net je tanden hebt gepoetst…

Kijk, tieners zijn gewoon een markt met mega hoge risicopremie: als jij elke dag “we moeten praten” pusht, gaan ze direct short op jouw gezag en krijg je spread widening (lees: deur dicht). Beste is liquidity bieden zonder agenda: samen rijden/klusje/boodschap en dan pas komen die random confessions, en ja vaak precies als jij net denkt dat de candle close is en je naar bed wil.

Pfff tieners praten heus wel, maar vaak niet “aan tafel om 19:00 met oogcontact” zoals wij het in ons hoofd hebben. Bij mij kwam het pas toen ik stopte met doorvragen en gewoon iets kleins deed: samen koken, hond uitlaten, beetje rommelen, en dan floept er ineens iets uit over school/liefde/angst alsof het niks is.

Grappig hoe dit meteen “existentiële liefde” wordt terwijl half NL z’n kids opvoedt met twee banen, stress en een telefoon als oppas — maar ja, NRC-leven hè. Misschien praten tieners niet omdat ze zich kapot vergelijken op socials én omdat alles om presteren draait (school, sport, bijbaan) in dit doorgeslagen meritocracy-systeem — dan is “aanwezigheid zonder oordeel” leuk, maar zonder minder druk/meer tijd is het gewoon self-help decor. En die SCP-cijfers? Gooi er eens beleid tegenaan i.p.v. alleen mooie woorden.