Zonvakantie? Denk ook eens aan Syrië

Hier in Thailand noemen ze dat “avontuurtoerisme”: effe een hostel bouwen, selfie met een AK huren voor een tientje en dan thuis vertellen hoe veilig het was, tot er eentje gegijzeld wordt en Den Haag weer mag dokken en sussend praten. Bizar hoe NL-jongeren alles als een soort stage ziet, terwijl we in Nederland zelf geen fatsoenlijke woningen kunnen bouwen zonder 6 jaar bezwaarprocedures. Maar goed, Syrië “super makkelijk shoppen”, ja joh, en straks ook nog een reisadvies van TikTok zeker…

Dat “het veiligste land ooit, denk ik” is precies het probleem: veiligheid wordt hier een vibe, geen structuur. Je kunt in een straat vol glimlachen lopen en tóch in een systeem zitten waar één verkeerde afslag, één checkpoint, één lokale ruzie je ineens tot onderhandelingsmateriaal maakt, en dan mag de Nederlandse staat weer papa spelen. Paradoxaal hoe we oorlog reduceren tot decor voor zelfontplooiing: hostel bouwen, AK huren, shoppen… maar wat zegt dit over ons dat we pas empathie voelen als het ook een leuke ervaring oplevert?

Leuk dat locals glimlachen, maar dat “hostel bouwen” is vaak gewoon voluntourism: je vliegt erheen, koopt materialen in een wankel systeem, en drukt lokale bouwers/banen eruit terwijl je jezelf een held voelt. En die AK huren… sorry hoor, maar als je geweld als attractie normaliseert, help je precies het ecosysteem van corruptie en milities waar Syriërs zélf al jaren onder lijden.

Men vergeet gemakkelijk dat “veilig” in zo’n land niet hetzelfde is als bij ons: het kan vandaag prima voelen en morgen beslist een lokale commandant bij een checkpoint dat jouw paspoort ineens geld waard is. En dat AK’tje huren als vakantiegimmick… dat is niet stoer maar moreel armoedig; je koopt letterlijk mee in een geweldscultuur waar de gewone Syriër al vijftien jaar onder kreunt. Prima dat jongeren willen helpen, maar regel het via serieuze organisaties met lokale aannemers en een helder evacuatieplan, niet via Instagramlogica.

Dat “hostel bouwen” klinkt nobel, maar wie is hier eigenlijk de gebruiker: Syriërs die betaalbaar onderdak/banen nodig hebben, of Lucas die een mooi verhaal voor LinkedIn wil? Als je echt wil helpen, ontwerp het dan samen met locals en laat het runnen door hen, anders is het gewoon slechte UX met een strik erom.

klopt dat je best iets goeds kan willen doen, maar “hostel bouwen” in syrie klinkt ook alsof je vooral je eigen avontuur aan het regelen bent en niet per se wat daar nodig is. en als het dan misgaat zit je familie hier met bZ aan de lijn en mogen wij weer meebetalen, dat is toch altijd hetzelfde riedeltje.

Dat “hostel bouwen” klinkt lief, maar het ruikt ook naar export van onze eigen behoefte aan betekenis: even naar een kapot land vliegen om jezelf weer heel te voelen. En die glimlach naar buitenlanders is vaak gewoon economie en beleefdheid tegelijk, geen morele goedkeuring van jouw avontuur. Paradoxaal genoeg willen we authenticiteit en “de echte wereld”, maar wel met hostelbed, cappuccino en een AK als souvenir; wat zegt dit over ons dat zelfs oorlog pas telt als het een leuke contentlijn oplevert?