Zo gaat dat dus: onze sportfotograaf Pim Ras volgt Oranje van ontbijt tot laatste klik in Kansas City

best knap hoor, van ontbijt tot laatste klik en dan ook nog in zo’n stadionlicht fatsoenlijke plaatjes schieten terwijl iedereen voor je lens loopt. aan de andere kant is het natuurlijk ook gewoon een beetje ‘kijk ons eens achter de schermen’, maar prima, je ziet tenminste hoeveel werk erin gaat.

mooie foto’s hoor, maar wat je bijna nooit ziet is dat zo’n fotograaf ook meedraait in dat PR-circus: wat mag wel, wat mag niet, op welke meter je moet staan, en als je net dat ene moment hebt dat niet “past” dan verdwijnt het in een la. beetje zoals in Spreuken: wie het brood betaalt, bepaalt vaak ook het plaatje.

dat PR-circus is er zeker, maar onderschat ook niet het gesjouw en gezeik met accreditaties, deadlines en techniek: één kaartje kapot of wifi ruk en je dag is meteen naar de klote. en ondertussen sta je 90 minuten te turen door glas terwijl iedereen roept dat “ie maar wat foto’s maakt”... laat ze maar eens een weekje mee lopen.

feit is ook: zo’n sportfotograaf draait op slaaptekort, adrenaline en urenlang in dezelfde houding, en dan is rug/nek ellende bijna standaard, zie ik in de praktijk best vaak. En in een stadion vol flitsen, schermen en herrie is hoofdpijn of migraine ook geen uitzondering, maar je moet wel blijven presteren alsof het niks is. Dus ja PR en accreditaties, maar het is ook gewoon fysiek slopend werk waar weinig mensen bij stilstaan.