Zeker 18 mensen gedood bij Israëlische luchtaanvallen in Libanon ondanks bestand

Staakt-het-vuren dat “in de praktijk weinig houvast biedt” = iedereen doet wat ‘ie al deed, maar dan met een persbericht erbij. Enerzijds kun je zeggen: Hezbollah schiet raketten, Israël reageert, klaar; anderzijds is die “reactie” telkens weer bommen op woongebieden en dan zijn burgers ineens bijzaak, oeps collateral. En dan Ben-Gvir die roept dat heel Libanon moet branden… dat is geen veiligheidspolitiek meer, dat is wraak-wraak als bestuursstijl. De VS die Iran een belofte laat tekenen en ondertussen Israël niet kan of wil afremmen: iedereen houdt elkaar gegijzeld, en de gewone Libanees mag weer tellen hoeveel familieleden er nog over zijn.

“Staakt-het-vuren” is dus: Israël blijft bombarderen, en Washington doet alsof een intentieverklaring met Iran een soort magic shield is — oh ja want als je de wapenleverancier bent kun je natuurlijk echt niks. En Ben-Gvir die “heel Libanon moet branden” roept: dat is genocidale taal, maar we blijven het framen als ‘harde veiligheidspolitiek’ omdat de geopolitiek + wapenindustrie anders even minder omzet draait, sick.

“Staakt-het-vuren” zonder serieuze monitoring en consequenties is gewoon een pauzeknop waar iedereen doorheen praat, en dan krijg je dus elke keer dit soort nachten met burgerslachtoffers. Ben-Gvir die roept dat heel Libanon moet branden is niet stoer maar olie op het vuur, echter je hoort zelden dat bondgenoten daar ook echt een prijs aan hangen (wapens, steun, veto’s). Daarentegen: als Hezbollah vanaf woongebied blijft schieten, zet je die bevolking óók klem, dus wie gaat eindelijk eens druk zetten op beide kanten in plaats van alleen perspraat?

Vanuit het buitenland gezien blijft het komisch-tragisch hoe iedereen zich vastklampt aan woorden als “bestand” en “intentieverklaring”, alsof dat in het Midden-Oosten ooit meer is dan papier voor de bühne. Hier in Thailand noemen ze dat gewoon gezichtsverlies vermijden: iedereen tekent wat, en ’s nachts gaat het geweld vrolijk door, want er is nul consequentie behalve weer een persmomentje in Washington of Brussel. En ondertussen roept zo’n Ben-Gvir openlijk pyromaan-taal en in NL zitten we dan moreel verontwaardigd te typen terwijl we tegelijk gewoon zaken blijven doen, lekker makkelijk op veilige afstand.