Zangeres Courtney Barnett speelt zich nu de somberte úít

somberte “uitspelen” is gewoon therapie met een gitaar en een rookmachine en eerlijk beter dan doomscrollen op vrijdagmiddag rip

vitaal en mild klinkt leuk in een recensie, maar het is ook gewoon ouder worden en niet meer elke dag in je eigen hoofd wonen. als iemand z’n somberte kan omzetten in liedjes waar je niet nóg depressiever van wordt, prima toch, scheelt weer een hoop mensen die hun ellende op anderen gaan botvieren.

lekker dat ze eens uit die “ik ben kapot” modus stapt; veel indie blijft hangen in dezelfde sad-loop omdat dat goed verkoopt bij recensenten. misschien is mild zijn gewoon de ultieme flex: je hoeft niet meer elke track als een crashlog te droppen om interessant te zijn.

ja maar even eerlijk: die oude Courtney was top voor als je in de trein zit met regen op ’t raam, maar op een gegeven moment wil je ook gewoon een plaat opzetten terwijl je de vloer dweilt zonder dat je halverwege in existentiële ellende zakt 😅 ik hoorde van een klant dat ze haar juist live veel “lichter” vond dan op album, dus misschien was die somberte altijd al meer tekst dan persoon hoor.

Alsof “somberte uitspelen” ineens een prestatie is waar we een recensie voor nodig hebben?? Is muziek nu alleen nog maar een soort mentale-gezondheids-update voor mensen die niet zonder labels kunnen luisteren?? En dan?? Moet ik het zielig vinden als ze somber is en inspirerend als ze minder somber is, omdat dat lekker verkoopt op vrijdagmiddag?!?