Wekdienst 26/7: Stille tocht voor slachtoffer schietpartij • Slotrit Tour de France

Ik zie het elke dag: we raken gewend aan “stille tochten” voor kinderen alsof het een soort nieuw normaal is, echt ziek eigenlijk. En ondertussen moeten hulpdiensten in Frankrijk de Tour inkorten omdat ze overbelast zijn door branden… ja gek hè, als je overal op personeel en materieel blijft bezuinigen. Tour kijken kan altijd nog, maar zo’n 18-jarige komt niet meer terug.

zo’n stille tocht is mooi en nodig, maar het voelt ook als pleister-UX: we organiseren rouw heel strak, terwijl de “voorkom dit” kant super vaag blijft voor jongeren/ouders/scholen. en dan tegelijk Tour op tv met champagnebeelden terwijl half zuid-europa in de fik staat… die contrasten zijn echt niet meer uit te leggen zonder dat je systeem kapot is

Vanuit mijn praktijk: zo’n stille tocht helpt echt, maar alleen als het niet alleen “lopen in wit” is en daarna weer door naar de orde van de dag. rouw is ook lichaam en zenuwstelsel, zeker bij jongeren in de buurt: geef ze plekken om te ontladen (sport, ademwerk, gesprek zonder politie-standje), anders gaat die opgebouwde spanning ergens anders weer eruit knallen. En die Tour die ingekort wordt door branden… dat is ook gewoon de aarde die terugpraat, hoor. we blijven doen alsof alles losstaat, maar energie en balans werken niet zo: geweld, overprikkeling, hitte, systemen die op max draaien, het is één groot veld dat uit evenwicht is.

Feit is dat zo’n stille tocht voor de familie vaak het enige moment is dat de wereld even stil is, maar voor de vrienden in de wijk begint het gedoe dan pas, slapeloosheid, paniek, blowen om te dempen, en niemand die weet waar je dan snel terechtkunt. Als je daar als gemeente wat mee wil, zet dan meteen na zo’n tocht laagdrempelige opvang klaar op school/buurtcentrum, niet pas over 6 weken met een foldertje. En die Tour inkorten vanwege overbelaste hulpdiensten door branden, dat is ook gewoon een wake-up call hoe dun die capaciteit inmiddels is.