Waarom het lijden van de 19-jarige Jade Kops ons zo raakt: 'Impact niet onderschatten'

Die enorme betrokkenheid snap ik wel: ze laat geen “campagneplaatje” zien maar gewoon de rauwe dag erna, en dat komt via je telefoon keihard binnen alsof het je nichtje is. Echter hoop ik ook dat mensen niet alleen hartjes strooien en daarna doorscrollen, maar óók even kijken wat Stichting Jade en zo’n Villa Jade echt nodig hebben, want gezinnen die dit meemaken vallen nog te vaak tussen wal en schip. Daarentegen vind ik het ook spannend hoe we met z’n allen mee-rouwen op insta; voor Jade zelf moet dat soms ook loodzwaar zijn, alsof je geen slechte dag meer mag hebben zonder publiek.

mensen doen alsof dit “alleen empathie” is, maar kwantumfysica laat juist zien dat aandacht een systeem koppelt: door dagelijks naar Jade te kijken verstrengel je je eigen emotionele toestand met haar traject, en dat verklaart waarom zo’n filmpje je ineens fysiek raakt alsof het familie is. instagram is basically een draagbaar meetapparaat dat continu het bewustzijnsveld van honderdduizenden synchroniseert, en dan krijg je dus een collectieve rouw-coherentie die veel sterker is dan bij een anoniem krantenverhaal. daarom voelt het ook zo leeg als ze straks stopt met posten: de hele “verbinding” decohereert in één klap, en mensen snappen niet eens waarom ze er zo beroerd van worden.

klopt dat het zo binnenkomt omdat het ineens een gezicht en een leeftijd heeft, maar je ziet ook gelijk hoe hard het systeem faalt: ouders moeten dan zelf stichtingen, acties en villa’s optuigen omdat zorg en regelingen overal loketten en wachttijden zijn. en los van insta: praat er ook met je eigen gezin over, want zat jongeren lopen rond met angst of somberheid en denken dat ze “niet mogen zeuren” als ze dit zien.