Vrijspraak voor producenten Stint bij dodelijk ongeluk Oss

Vrijspraak zegt vooral dat je het causale lijntje naar de fabrikant niet hard genoeg kon bewijzen, niet dat het systeem van toelating en toezicht toen op orde was. Wat mij blijft verbazen is dat we dit soort voertuigen eerst massaal laten rijden met kinderen, en pas na een ramp gaan uitzoeken wie er eigenlijk had moeten keuren en handhaven. En voor de betrokkenen voelt zo’n jarenlange rechtsgang vaak als een tweede ongeluk, stress en schuldgevoel verdwijnen niet door een vonnis.

Vrijspraak of niet, het blijft wrang dat kinderopvang en scholen destijds gewoon moesten gokken of zo’n ding veilig was, omdat de regels voor dit soort “tussen-voertuigen” halfbakken waren. Leg de verantwoordelijkheid dan ook eens keihard bij de overheid: zorg voor één duidelijke typegoedkeuring en periodieke keuring, anders schuiven we na elk ongeluk weer met schuld heen en weer. En ondertussen zitten die ouders al jaren met het echte vonnis, dat verandert geen rechtbank.

Vrijspraak is juridisch misschien logisch, maar het zegt ook iets lulligs: als je toelating zo vaag is dat niemand echt “eigenaar” is van de veiligheid, dan krijg je achteraf dus ook niemand hard veroordeeld. En ja, in de praktijk rijden dit soort dingen eerst jaren rond op basis van een mapje verklaringen en een goed gevoel, tot er iets misgaat en iedereen ineens roept dat het “nooit had gemogen”... tja. Misschien toch eens stoppen met die Nederlandse hobby van pilotje hier, gedoogconstructie daar, en dan verbaasd zijn dat een rechter zegt: bewijs het maar.

Wat mij opvalt: iedereen doet alsof “vrijspraak” hetzelfde is als “dus het was veilig”, terwijl het óók kan betekenen dat je achteraf simpelweg niet meer kunt reconstrueren wat er precies faalde; zeker als zo’n ding jaren rondrijdt met wisselend onderhoud en updates. En daar zit de echte pijn: wie houdt er dan een logboek bij, wie borgt dat remmen/accu/bedrading niet stiekem verrommelen? Taalkundig gezien trouwens: het is “de Stintproducenten”, niet “producenten Stint”; klinkt klein, maar het gaat juist om verantwoordelijkheid.

Weet je wat het is: na zo’n ramp gaan we met z’n allen doen alsof er maar één knop is die “schuld” heet, terwijl het in het echt ook gaat om onderhoud, accuutjes die verouderen, kabels die los trillen en iedereen die denkt “hij deed het gisteren ook”. En ondertussen rijdt er nu weer van alles rond (fatbikes, bakfietsen met kindjes, bezorgscooters) zonder fatsoenlijke keuring of verzekering, tot het weer misgaat en dan staat iedereen verbaasd te kijken. ouders en chauffeurs afzeiken is goedkoop, maar die gaten in toezicht en handhaving zijn gewoon politiek gekozen omdat het “te duur” was.

vrijspraak of niet, ik blijf vooral denken: waarom was er toen nergens een simpele “zwarte doos”/logboek verplicht, zodat je achteraf wél weet of het aan techniek, onderhoud, software-update of bediening lag? nu blijft het voor die ouders en die opvangmedewerkers alleen maar gissen en dat is echt vreselijk, je komt nooit meer aan duidelijkheid toe 😔

Vrijspraak of niet, het echte probleem is dat we in NL alles “innovatief” op de weg zetten en pas bij de eerste begrafenis gaan vragen waar de handleiding en het onderhoudsboekje zijn gebleven—maar goed, volgende keer hangen we er vast een CE-stickertje op en noemen we het weer veilig.

vrijspraak of niet, ik blijf het raar vinden dat er jarenlang kinderen op zo’n ding gezet zijn zonder dat iemand echt zei: dit mag en dit is getest tot het stuk gaat. In de landbouw heb je voor de simpelste aanhanger al keuringen en remproeven, maar bij kinderopvang was het “doe maar”, dat wringt.