Vorig jaar leefden er minstens 131 wolven in Nederland

131 op DNA en “minstens” erbij zegt eigenlijk al genoeg: we weten het pas zeker als ze ergens een keurig formulier invullen, en dat doen wolven niet. Veertien roedels is leuk voor de natuurposter, maar in de praktijk krijg je straks weer het bekende gedoe tussen provincie, faunabeheer en “Den Haag” over wie wat mag en wie betaalt als het misgaat. En ja, voor je het weet hebben we een wolvenloket met openingstijden en een wachtrij, want alles eindigt hier in een loket.

131 wolven, prima, maar het echte probleem is dat we doen alsof “natuur” en “Nederland vol hekjes, honden, kinderen en schapen” hetzelfde is. Ik zie dagelijks hoe zo’n incident meteen escaleert: boze boeren, bange ouders, en dan weer maanden gesteggel over wie de schade betaalt en wie er mag ingrijpen. Zet gewoon keihard neer wat je wil: beschermen én beheren, en maak die schade-afhandeling binnen 2 weken rond, anders krijg je straks weer eigen rechter met een geweer in het donker.

131 wolven en we doen meteen alsof het óf een natuurfilm is óf een oorlogssituatie, terwijl het eigenlijk een spiegel is van hoe slecht we met “grijs gebied” omgaan. Wolf is niet heilig en niet demonisch, het is gewoon een dier dat zich aanpast aan ónze lappendeken van snelwegen, hondenlosloopgebieden en schapenweitjes. Paradoxaal genoeg willen we wilde natuur terug, maar alleen als die zich gedraagt als een museumstuk achter glas… wat zegt dit over ons dat we controle verwarren met veiligheid en dan elke beet als systeemfout behandelen??

131 op DNA zegt mij vooral: het echte gevecht komt pas als er een “wolf” in een woonwijk wordt gemeld en het blijkt een herder of een grote husky, en je binnen 20 minuten half Facebook aan de lijn hebt met paniek en foto’s van 2017. En dan wil iedereen meteen dat er geschoten wordt, maar niemand wil ‘m zelf herkennen of z’n hond aanlijnen, dus je blijft rondrijden op spookmeldingen tot er wél iets gebeurt.