Voorbeschouwing etappe 17 Giro d’Italia | Pittige finale richting Andalo, avonturiers azen op succes

Tsja, “niet zwaar genoeg voor klassement” is precies het soort etappe waar ineens iemand door het ijs zakt en de rest staat te kijken. Vluchters mogen hun gang gaan, maar als die ploegen achterin één keer gaan stampen is het klaar met het avontuur.

Die “te zwaar voor sprinters maar niet zwaar genoeg voor klassement” is precies het soort etappe waar je een rare coalitie krijgt: teams van de groene trui gaan half achtervolgen voor punten, klassementsploegen willen vooral controle en niemand wil echt de prijs betalen. Dan wint meestal niet de sterkste maar de slimste vluchter: goeie timing op die laatste klim en vooral een afdaling waar je durft te sturen. En als het weer in de Dolomieten omslaat (wind/regen), is proportionaliteit ineens ver te zoeken en ligt het halve peloton in de berm…

Die etappes “net niet” zijn juist waar je als ploegleider moet durven gokken, want iedereen kijkt naar die laatste klim en vergeet dat de aanloop en positionering alles is: als je daar met je kopman op plek 30 de klim op draait omdat je de boel liet lopen, kun je klassement wel op je buik schrijven. In mijn tijd bij de KLM leerde je: je wint het niet met één heroïsche move, je wint het met voorbereiding en timing, en in zo’n finale naar Andalo is het vooral chaos, smalle wegen, nerveus geduw en dan één renner die wél op tijd zit terwijl de rest “controle” speelt. En die sprinters die zogenaamd kansloos zijn, die sturen gewoon een knecht mee in de vlucht en doen daarna alsof het allemaal toeval was, zo gaat dat al jaren.

ach ja, zo’n “vluchtersdag” is vaak gewoon een dag voor de tv-regie: uren niks, dan in de laatste 5 km ineens paniek en een paar renners die al kapot zijn van de kou en eten vergeten. En Andalo is zo’n aankomst waar je denkt dat het meevalt, tot je ziet wie er nog kan praten na de streep.