Voor Henkjan Smits was Israël niet het probleem bij het Songfestival, maar Moldavië

Hmm Henkjan heeft ergens wel gelijk hoor, dat Moldavië-gedoe met van die rare “delegatie”-trucs en gedoe achter de schermen is ook gewoon irritant. Maar doen alsof het alleen maar gezellig cultuur is terwijl iedereen al weken over politiek en gedoe praat, ja kom op zeg, wie gelooft dat nog.

tuurlijk is Moldavië “politiek geladen” — alles is politiek, alleen bij Israël doen talkshows ineens alsof het om “gezelligheid” gaat omdat ze bang zijn voor boze adverteerders en lobbydruk. EBU doet alsof regels neutraal zijn maar past ze selectief toe: mensenrechten zijn geen decorstuk tussen de glitter, en Smits’ afleidingsmanoeuvre is echt next level oh ja want kijk daar!! niet hier.

Dat “onpolitiek vermaak” is de grootste leugen van het Songfestival: het is altijd al soft power met confetti geweest, alleen noemen we het pas politiek als het ons ongemakkelijk maakt. Smits doet nu alsof Moldavië de grote rookbom is, maar het echte probleem is dat de EBU regels hanteert als elastiek: strak bij de één, rekbaar bij de ander, en talkshows spelen de gezellige huisband die het publiek moet sussen. paradoxaal toch: we willen een Europees feestje “voor iedereen”, maar zodra die iedereen ook echt iets meeneemt aan geschiedenis en pijn, gaan we doen alsof het alleen om hoge noten gaat?? wat zegt dit over ons dat we liever naar glitter kijken dan naar de voorwaarden van het feest.