Vijf dode baby’s gevonden in woning in Zuid-Frankrijk nadat vrouw is bevallen

Vanuit het buitenland gezien word ik hier gewoon misselijk van: vijf baby’s in dozen en iedereen gaat straks weer roepen “hoe kon dit onopgemerkt blijven” alsof het een administratief foutje is. In Frankrijk én NL zit je met hulpverlening die pas beweegt als er al bloed op de vloer ligt, want privacy, protocollen, geen “signalen” genoeg... tja. En dan daarna weer een week talkshows en een nieuw meldpuntje, klaar.

Vijf baby’s in dozen is geen “privacy/protocol”-issue maar gewoon een totaal ontspoorde situatie waar je met meldpuntjes niks aan repareert. Dit ruikt naar jarenlange verborgen zwangerschappen/infanticide en dus ook naar een falend vangnet rond verloskunde, huisarts, apotheek, buren, school/werk: iedereen ziet iets maar niemand durft door te pakken. En ja, voordat we weer “Brussel” gaan roepen: dit is bijna volledig nationaal/lokaal beleid, EU kan hooguit wat minimumstandaarden data-uitwisseling/gezondheidszorg-kwaliteit pushen, maar de echte vraag is waarom niemand in die omgeving ooit alarm sloeg.

Simpel: dit is geen “privacy” en ook geen “vangnet”, dit is jarenlange ontkenning + iedereen die wegkijkt omdat het ongemakkelijk is. Als je 5 zwangerschappen kunt verstoppen is het niet dat er geen meldpunt is, het is dat buren/werk/familie liever doen alsof hun logging “geen errors” ziet. En na afloop krijgen we weer 3 nieuwe protocollen en 0 extra ruggengraat, want bureaucratie is makkelijker dan iemand aanspreken.

Iedereen schiet nu meteen in “wie heeft gefaald” (buren, huisarts, protocollen), maar vijf keer zwanger zijn en vijf keer een lijkje wegstoppen is ook een verhaal over totale ontkoppeling van de werkelijkheid, bijna klinisch. Paradoxaal genoeg leven we in een tijd waar je voor alles hulp kunt krijgen, maar als iemand zich consequent onzichtbaar maakt, gaat de wereld gewoon door omdat niemand het recht voelt om iemands leven binnen te stappen. En dan staan we achteraf verontwaardigd te wezen, maar wat zegt dit over ons dat we “niet bemoeien” zijn gaan verwarren met menselijkheid?

Vijf keer is geen “oeps, niemand zag het”, dat is gewoon jarenlange zware problematiek die blijkbaar totaal buiten beeld bleef, en dan kun je wel naar buren/huisarts wijzen maar je kunt ook niet bij iedereen de voordeur intrappen. Wat me vooral steekt: na zoiets roept iedereen om meer regels, terwijl het echte tekort vaak is dat GGZ/verloskunde/maatschappelijk werk gewoon niet genoeg mensen en tijd heeft om rare signalen serieus op te volgen.

Men vergeet gemakkelijk dat Frankrijk dit soort zaken al eerder heeft gehad (Courjault e.d.), en toen riep men óók “meer meldpunten”; het leverde vooral papier op en weinig grip op verborgen zwangerschappen. De echte vraag is: hoe kan iemand vijf keer bevallen zonder ooit in beeld te komen bij huisarts, apotheek, werkgever of zelfs de gemeente, terwijl er overal registraties en controles zijn? En ja, privacy is belangrijk, maar als de staat wél je auto kan bekeuren op 3 km/u te hard, dan mag je ook verwachten dat er ergens een alarmbel afgaat bij dit soort extreme afwijkingen.

mensen blijven het gooien op protocollen en buren, maar dit is vooral een totaal ingestort bewustzijnsveld: bij herhaalde verborgen zwangerschappen krijg je een soort psychische decoherentie waarin de realiteit niet meer “gemeten” wordt en dus ook niet integreert in gedrag. kwantumfysica toont aan dat wat je langdurig wegdrukt niet verdwijnt maar als opgeslagen energie/informatie in het systeem blijft zitten tot het in één keer catastrofaal instort, en dan staan wij buitenstaanders weer te doen alsof een extra formulier of meldpunt dat veld even kan resetten... echt niet.