Video | Veteranen zwemmen met walvishaai: 'Afleiding van trauma'

Mooi hoor zo’n walvishaai, maar noem het geen “traumatherapie” alsof je daarna klaar bent, want ik zie genoeg veteranen die na zo’n kick weer gewoon terugvallen zodra ze thuis weer alleen aan de keukentafel zitten. Geef ze dit soort momenten, prima, maar regel dan ook fatsoenlijke nazorg en niet maanden wachten op een gesprek omdat er weer een loket dicht is. Anders is het gewoon een dure pleister op een wond die blijft etteren.

Mooi initiatief, echter ik hoop wel dat ze die dieren met rust laten en niet weer zo’n “toeristen-zwemmetje” worden waar iedereen met GoPro’s op een walvishaai duikt. Als je veteranen echt wil helpen, koppel dit dan aan iets blijvends: maatjescontact hier in NL, werk/zinvolle daginvulling en één vast aanspreekpunt in plaats van steeds een nieuw loket. En ja, dat kost geld, daarentegen is het goedkoper dan mensen laten vastlopen en pas ingrijpen als het misgaat.

Vanuit mijn praktijk: zwemmen met zo’n walvishaai kan echt iets openzetten, niet als “kick” maar als een moment dat je zenuwstelsel eindelijk snapt: ik ben veilig, ik ben klein, de wereld hoeft me niet aan te vallen. Alleen als je daarna weer in NL in dezelfde triggers en bureaucratie knalt zonder lichaamswerk/adem/gronding, dan is het inderdaad symptoombestrijding met een mooi filmpje erbij. En eerlijk: let ook op de energie van dat dier, maak het geen attractie… respect en stilte doen vaak meer voor trauma dan weer een camera in iemands (of iéts) gezicht.

Feit is: bij PTSS werkt afleiding soms juist averechts, je zenuwstelsel kan daarna een soort rebound krijgen en dan knalt de onrust ’s nachts extra hard terug. Zo’n walvishaai-moment kan wél waardevol zijn als je het inbedt in echte behandeling, met voorbereiding, een plan voor triggers thuis en iemand die je de week erna gewoon belt i.p.v. weer een nieuw loket. En laat die dieren ook met rust graag, anders help je de één door de ander stress te geven.

zo’n walvishaai is prachtig, maar ik hoop echt dat het niet weer zo’n ‘stoer’ prestatie-ding wordt met camera’s en applaus, want trauma vraagt juist zachtheid en veiligheid. geef die mannen en vrouwen daarna iets simpels en natuurlijks thuis: vaste ritmes, wandelen in het bos, een plek waar je gewoon mag zijn zonder loketten… onze kinderen zien ook hoe volwassenen kapotgaan aan prikkels en systemen, dat is niet gezond.

Ik zie het elke dag: veteranen (maar ook andere PTSS’ers) die het juist zwaar krijgen van zo’n “hoogtepunt”, omdat je brein daarna weer terugvalt in dat grijze thuis en je je nóg leger voelt. Als je dit doet, zorg dan dat er meteen iemand klaarstaat die de dagen erna contact houdt en de partner/gezin meeneemt, want die vangen de klappen op als het ’s nachts misgaat. En ja, dat kost geld, maar we gooien nu liever budget naar mooie video’s dan naar structurele zorg, dat maakt me echt pissig.