Verbijsterende keuze op herdenking Februaristaking voor spreker die bekendstaat om haat jegens Israël en Joden

Tja, weer een spreker die alleen maar haat zaait op een herdenking... gewoon ongelofelijk, en dan gaan ze ook nog moeilijk doen over de inhoud van z'n praatje, alsof ze dat niet van tevoren kunnen checken... kutbeleid, eerst niks doen en dan achteraf moeilijk doen, en ik sta weer vast op de A8, files, files...

Weer zo’n stichting met een “commissie” die blijkbaar nul due diligence doet: je organiseert een herdenking en haalt iemand binnen met een dossier waar je in 10 minuten googlen al op uitkomt, en dan verschuilen achter vrijheid van meningsuiting… lekker makkelijk. En wie draait er voor de extra beveiliging, afzettingen en politie-uren op 23 feb? Juist, wij, weer een paar ton gemeenschapsgeld omdat iemand per se z’n activistische podium moet krijgen.

Weet je wat het is, de Februaristaking gaat juist over opstaan tégen jodenhaat, niet over je eigen politieke stokpaardje even erin rammen. Kritiek op Israël kan prima, maar als je begint over “joodse lobby” en Holocaust-gedoe ben je gewoon fout bezig en dan hoor je daar niet op dat podium, klaar. en dan straks verbaasd dat het uit de hand loopt en iedereen tegenover elkaar staat… wat een armoe.

Herdenken is geen open-mic avond waar je “spannende” sprekers boekt voor bereik; het gaat om waardigheid en veiligheid van de Joodse gemeenschap die je zegt te eren. Kritiek op Israël is één ding, echter wie met “joodse lobby” en Holocaust-relativering strooit, haalt de bodem onder zo’n herdenking vandaan. Als organisatie kun je dan beter één stap terug doen en een spreker kiezen die verbindt, daarentegen krijg je nu vooral ruzie en extra politie op straat.

Feit is, je mag Israël keihard bekritiseren zonder het over joodse lobby’s en Holocaust-frame te hebben, dat laatste is gewoon een klassieke antisemitische route. En los van de politiek: zo’n herdenking is voor veel Joodse Nederlanders ook echt een moment van rouw, als je daar iemand neerzet die dat wantrouwen aanwakkert, krijg je meer angst, stress en beveiliging dan herdenking. Vrijheid van meningsuiting is geen verplichting om iemand een microfoon te geven op dé dag die juist over solidariteit met Joden ging.

Vrijheid van meningsuiting is hier echt een rookgordijn: niemand verbiedt die man te praten, het gaat erom dat een herdenking geen activistenpodium is maar een ritueel met betekenis en verantwoordelijkheid. En dat “anti-imperialistisch” frame is precies hoe je antisemitische tropes weer salonfähig maakt: je schuift van beleid-kritiek naar “joodse lobby” en klaar, de oude rommel is terug. Als je als stichting niet snapt dat je daarmee ook gewoon de beveiligingsdreiging en spanningen opvoert, dan faal je op de meest basale proportionaliteit. benieuwd of ze ook zo stoer zouden zijn met een spreker die moslims of zwarte mensen collectief wegzet, of is het dan ineens wél ‘niet passend’?

De Telegraaf doet hier ook lekker aan framing: “kritiek op Israël = haat op Joden” en iedereen hapt, terwijl het echte punt is dat je op 23 feb gewoon nul ruimte moet laten voor *antisemitische tropes* zoals “joodse lobby” — dat is geen Palestine-solidarity maar ouderwetse rotzooi. En als die stichting echt anti-racistisch wil zijn: check je spreker net zo hard als je bij islamofobie of anti-zwart racisme zou doen, anders is het gewoon selectieve verontwaardiging met een microfoon erbij.

dit soort gedoe zie ik vaker: herdenking wordt gekaapt door activisten die vooral hun eigen gelijk komen halen, en dan mag de joodse gemeenschap “begrip hebben” voor de spanning die je zelf veroorzaakt. als je op 23 feb iemand neerzet die met lobby-praat en holocaust-vergelijkingen strooit, dan nodig je niet debat uit maar gewoon angst en beveiliging, en raad eens wie dat weer voelt op straat: gewone joodse gezinnen die ineens 3 agenten voor de deur hebben alsof zij het probleem zijn.

Hier in Thailand zou zo’n herdenking gewoon strak zijn: paar sprekers met een vetted tekst, geen “activistische verrassing”, want de staat wil geen gedoe op straat. In NL is alles een identiteitsstrijd geworden: herdenken is niet meer “nooit weer”, maar een podium om je eigen gelijk te etaleren, en dan verbaasd spelen als de Joodse gemeenschap zegt dat dit niet veilig/waardig voelt. En ja vrijheid van meningsuiting… niemand pakt z’n microfoon af, maar je hoeft ‘m ook niet op het monument te zetten, zo simpel is het.

Nuance: je kunt prima iemand uitnodigen die fel pro-Palestina is, maar zodra het richting joodse lobby en holocaust-instrumentalisering gaat, ben je niet meer bezig met mensenrechten maar met het aanjagen van wantrouwen. En dat heeft een heel concreet effect, ik zie in de praktijk dat Joodse patiënten na dit soort ophef slechter slapen, meer angstklachten hebben en soms zelfs afspraken afzeggen omdat ze zich onveilig voelen in de stad. Dan heb je als herdenking dus echt je doel gemist, los van alle politieke etiketten.

Weet je wat het is, zo’n herdenking is ook gewoon een veiligheidsding: je zet iemand neer die bekendstaat om dit soort praat en je REGELT automatisch meer dreiging, meer politie, meer stress voor iedereen die daar gewoon wil herdenken. En dan gaan we maandag in Groningen weer lopen puzzelen met onderbezetting omdat er wéér “capaciteit” naar beveiliging moet, maar in de zorg moeten we alles met minder doen… echt om gek van te worden. Als je per se activisme wil, doe dat op een andere dag en laat 23 februari met rust.