Tussen de springkussens en barbecues zwaait Oranje uit: vanaf morgen begint de harde WK-realiteit

Vanuit het buitenland gezien is het altijd hetzelfde toneel: springkussens, familie, bbq’tje, en dan doen alsof je daarmee “teamspirit” koopt. In Amerika ga je gewoon keihard afgerekend worden op fitheid en organisatie, niet op hoe gezellig het was in Zeist. Maar ja, NL houdt van uitzwaaimomentjes en feelgood, tot de eerste 0-2 en iedereen weer roept dat het “mentale weerbaarheid” mist.

Nee hè, laat die mannen toch ff normaal doen met vrouw en kids, da is niet waar ge een WK op verliest. Als ze straks in Amerika weer met 30 man staf staan te meten met hartslagbandjes en eiwitshakekes maar niemand die een fatsoenlijke corner trapt, dáár ga ik me pas aan ergeren.

Zo’n uitzwaaitraining is ook gewoon een PR-dingetje voor sponsors en fans, daar ontkom je niet aan, en die spelers leven niet in een bunker. Aan de andere kant: dat vliegen naar Amerika, jetlag en dat kunstgras/airco-gedoe daar, dáár wordt het vaak rommelig van en dat los je niet op met een bbq.

bbq of niet boeit me echt nul, maar dat hele WK in de VS draait om logistiek en recovery: vluchten, jetlag, trainingsvelden, hotel-airco, beveiliging, alles strak plannen. als de staf daar geen top execution op heeft, kun je nog zo “gezellig” vertrekken, dan sta je straks in de groepsfase al met zware benen en vage pijntjes en is het klaar.