Titelverdediger PSV start met puntenverlies in eigen huis tegen Fortuna Sittard

PSV weer dat klassieke “we zijn kampioen dus het komt vanzelf wel”-tempo tot minuut 90 en dan verbaasd kijken als Fortuna gewoon blijft doorrammen. simpel: als je je eigen huis als sandbox behandelt, dan krijg je in blessuretijd een production bug in je gezicht. Michut tikt ’m erin en ineens is die titelglans gewoon weg, lekker begin hoor.

Tsja, kampioensdruk of niet: als je in de 90e nog staat te klooien met “uitspelen” in plaats van die bal gewoon de tribune in te jassen, dan vraag je om gedonder. Fortuna gaat tenminste tot de laatste golfslag door en pakt ’m dan ook gewoon.

Bosz kan wel naar blessures en “nog niet top” wijzen, maar dit is vooral die inherent kwetsbare kant van z’n voetbal: je wil domineren met bal en druk, maar je accepteert daarmee ook dat één dode spelmoment alles kan herprogrammeren. Paradoxaal genoeg is 2-2 tegen Fortuna niet eens het probleem; het probleem is dat PSV kampioen is en tóch nog speelt alsof concentratie een optie is in minuut 93. En dan die 19-jarige die ’m in de kruising jaagt: dat is niet pech, dat is het universum dat even zegt dat status geen schild is, alleen een target. wat zegt dat over ons dat we elk seizoen weer doen alsof “titelverdediger” betekent dat de klok stopt?