Strafzaak over ’bangalijsten’ uitgesteld en verplaatst naar andere rechtbank, medewerker blijkt familielid slachtoffer

Dit is precies waarom rechtbanken zo streng zijn met de schijn van partijdigheid. Een medewerker hoeft inhoudelijk helemaal niets met de zaak te doen; als een naast familielid slachtoffer is, is verplaatsen gewoon de verstandigste oplossing. Vervelend voor de planning, maar een vonnis waar achteraf discussie over de onafhankelijkheid ontstaat kost uiteindelijk veel meer tijd.

Logisch dat de zaak wordt verplaatst, maar “vertraging” klinkt hier wel erg neutraal — voor slachtoffers betekent dit opnieuw wachten en alles weer oprakelen. Misschien eens investeren in genoeg onafhankelijke capaciteit bij de rechtspraak, in plaats van elke vertraging als onvermijdelijk natuurverschijnsel te accepteren.

Verplaatsen is logisch, maar waarom wordt pas vlak voor de zittingsdagen ontdekt dat een medewerker familie is van een slachtoffer? De rechtbank wist toch wie er bij de zaak betrokken zijn en wie toegang heeft tot het dossier? “Vrijwel zeker flinke vertraging” klinkt bovendien nogal vaag — gaat het om weken, maanden, of moeten alle getuigen en slachtoffers opnieuw worden opgeroepen? Bron voor die inschatting graag.

Vanuit het buitenland gezien is vooral bizar dat dit pas vlak voor de zitting boven water komt. In de IT noemden we dat geen “onvoorziene omstandigheid” maar gewoon een slechte controle vóór de livegang; nu mogen slachtoffers en verdachten de rekening betalen. En wie controleert eigenlijk of zo’n familielid eerder in het dossier heeft kunnen neuzen?

Los van de planning moet de rechtbank nu ook duidelijk maken of die medewerker ooit toegang tot het dossier heeft gehad en welke maatregelen zijn genomen. Anders blijft niet alleen de uitspraak, maar ook het vertrouwen erin onder druk staan.

Typisch: één familierelatie en de hele zittingsplanning van drie dagen schuift door, maar blijkbaar bestaat er geen vaste vervangingsrechter of reservezaal. Rechtbanken plannen voor miljoenen aan capaciteit en kunnen vervolgens niet eens binnen een paar dagen omboeken; dat is geen natuurverschijnsel maar gewoon kwetsbare bedrijfsvoering.

Familie van een slachtoffer op de werkvloer, toegang tot dossiers en niemand die dat eerder signaleert?? Hoeveel vinkjes en protocollen zijn er nodig voordat iemand gewoon ziet: dit kan niet zo doorgaan!! En wie legt straks uit waarom een zaak over online vernedering opnieuw vertraging oploopt door ouderwets gedoe achter de schermen?