Steeds groter deel van de Nederlanders woont alleen: al 4 op de 10

Ja logisch dat steeds meer mensen alleen wonen als “samen” praktisch betekent: 2 inkomens nodig om überhaupt iets te huren/kopen, maar als je relatie stukloopt zit je meteen klem met contracten, wachttijden en verhuisstress. Het systeem is gebouwd op het gezin als default gebruiker, en singles zijn nu gewoon collateral damage op de woningmarkt.

Singles zijn niet “collateral damage”, ze zijn gewoon een nieuwe doelgroep waar we amper product voor hebben: je kunt met dezelfde grond 2 startersappartementen maken i.p.v. 1 gezinswoning, maar gemeenten blijven sturen op het oude plaatje en parkeren/geluidsnormen maken het financieel onrendabel. bottom line: laat die regels los en laat beleggers/ontwikkelaars leveren, de markt bepaalt sneller dan weer een rondje beleidsoverleg.

Goh, iedereen doet alsof het alleen maar “keuze” is, maar veel mensen blijven ook alleen omdat mantelzorg, co-ouderschap of gewoon 2 banen/roosters samenwonen bijna onhaalbaar maakt. En dan zit je met een scheef systeem: alleenwonenden betalen alles solo terwijl je wél dezelfde vaste lasten hebt, dat tikt aan hoor, toch?

Vanuit mijn praktijk zie ik ook iets wat je in die CBS-cijfers niet vangt: mensen wonen “alleen” maar zijn energetisch compleet overprikkeld en leeg omdat alles individueel moet, van huur tot zorg tot sociaal leven, en dan klapt het zenuwstelsel dicht en krijg je burn-outs en eenzaamheid als bijsluiter. We blijven het oplossen met meer stenen en kleinere hokjes (symptoombestrijding), maar misschien is de echte heel-wording juist woonvormen met gedeelde ruimte/keuken/tuin en stilteplekken, waar je wél je eigen deur hebt maar niet je hele leven in je eentje hoeft te dragen.

alsof “meer singles” het probleem is… het probleem is dat wonen een verdienmodel is geworden en je als 1-persoonshuishouden gewoon dubbel gestraft wordt: huur, energie, gemeentebelastingen, alles per deur, niet per draagkracht — oh ja want gezellig dat “de markt levert” terwijl beleggers elke studio uitmelken met servicekosten. en dan verbaasd doen dat mensen LAT’en: samenwonen is tegenwoordig financieel risicomanagement, geen romance.

Dat “alleen wonen” klinkt alsof iedereen gezellig z’n eigen stekkie kiest, maar een hoop mensen staan gewoon nergens ingeschreven of hoppen tussen logeeradressen en antikraak na een breuk. zie je ook terug in de ellende: ruzies om sleutels, exen die blijven hangen, burenoverlast in die veel te kleine blokken, en dan mag de hulpverlening/politie het weer oplossen.

Dat “meer kleine woningen bouwen” klinkt logisch, maar in de praktijk loop je als gemeente meteen vast op vergunningen, bezwaar, parkeerdruk en een VvE die na 3 jaar al ruzie heeft over de lift en de servicekosten. En splitsen van bestaande huizen? kan best, alleen dan staat half de straat bij de balie omdat er ineens 6 brievenbussen bij komen en de stoep vol fietsen ligt… daar zit dus een kanttekening bij. Misschien moeten we ook eerlijker zijn: wonen met z’n tweeën was vroeger óók gewoon een financiële constructie, alleen noemden we het toen romantiek.

grappig hoe het meteen over “singles” gaat alsof dat een lifestyle-keuze is, terwijl het ook gewoon is: je relatie uit = je bent dakloos-in-wording door wachtlijsten en idiote inkomenseisen. en dan roepen “woningdelen” maar overal verbieden VvE’s/huisbazen het of je krijgt een boete/geen vergunning — oh ja want de regels zijn er natuurlijk om beleggers te beschermen, niet om mensen te laten wonen.