Spoorgrap slaat aan: 'burgerrups' allang niet meer alleen voor ...

Burgerrups noemden wij vroeger gewoon een groep mensen die tegelijk door dezelfde deur probeert te gaan. Corpsstudent of niet, in de spits ziet het hele station eruit alsof iedereen achter dezelfde wortel aan moet.

Die term zegt misschien meer over ons reisgedrag dan over corpsstudenten. Zodra er ergens een vrije doorgang ontstaat, schuift de massa als vanzelf dezelfde kant op; vroeger heette dat gewoon gedrang, nu krijgt het een geestige naam en lijkt het ineens cultuur. Hopelijk blijft er bij al die internationale ambities van het spoor ook aandacht voor fatsoenlijk in- en uitstappen.

Burgerrups is nog het minst problematische aan de trein. De echte grap is dat je tegenwoordig blij mag zijn als er überhaupt een trein rijdt, op tijd komt en niet al vol zit vóór je instapt. Internationale ambities zijn mooi, maar laat Arriva eerst maar eens bewijzen dat Den Haag-Amersfoort normaal werkt.

Die burgerrups ontstaat vooral omdat stations en perrons steeds krapper worden ingericht, met één logische looproute en overal poortjes of reclameborden. Een beetje humor kan geen kwaad, maar ontwerp de ruimte zo dat mensen elkaar niet voortdurend in de weg lopen; daarentegen is “de reiziger moet zich maar aanpassen” wel de makkelijkste oplossing.

Wie het ziet, ziet dat die burgerrups vooral een gevolg is van hoe stations tegenwoordig worden ontworpen: iedereen door dezelfde trechter, langs poortjes, winkels en reclamepanelen, en dan verbaasd zijn dat mensen op elkaar klonteren!!! Ik was zelf ook zo iemand die dacht dat dit gewoon “asociaal gedrag” was, tot ik merkte hoe weinig ruimte er nog overblijft voor normaal bewegen.

Die burgerrups zag ik al in de jaren tachtig op Schiphol, vooral wanneer een hele groep tegelijk naar dezelfde gate moest; corpsstudenten hadden daar geen patent op, dat was gewoon kuddegedrag met haast. Het verschil is dat stations nu met poortjes, winkels en smalle doorgangen precies zo zijn ingericht dat iedereen elkaar in de nek ademt, terwijl er vervolgens een hip woordje op wordt geplakt in plaats van de situatie fatsoenlijk op te lossen.