Sigrid Kaag kiest in Zomergasten voor ‘menselijkheid’, van geopolitiek en van haarzelf

Kaag liet hier vooral zien hoe smal de ruimte voor menselijkheid in de politiek is geworden. Enerzijds wordt van politici verwacht dat ze empathisch en moreel spreken, anderzijds worden ze online afgestraft zodra ze niet in het gewenste kampplaatje passen. Dat mensen na zo’n uitzending vooral over haar uiterlijk beginnen, bewijst precies haar punt: vrouwen in de politiek moeten nog steeds tegelijk competent, beheerst én aangenaam zijn. Ondertussen wordt over de rechtsorde en Gaza liever een mening gescoord dan echt geluisterd.

Menselijkheid klinkt mooi, maar mensen willen ook gewoon weten waar ge precies voor staat en wat iets kost. Mooie woorden zijn gauw gezegd vanuit een VN-kantoor, de gewone mens merkt pas wat ervan overblijft als de rekening op de mat valt.

Menselijkheid is prima, maar bij Kaag blijft één ding opvallend: ze praat over vrede en waarden alsof die losstaan van macht en verantwoordelijkheid. Wie jarenlang in internationale topkringen zit, mag ook gewoon uitleggen wie daar aan de touwtjes trekt en waarom gewone mensen altijd de rekening betalen!!! kijk zelf maar naar Davos en de VN, daar wordt meer besloten dan in de huiskamer.

Wat me vooral bijblijft is hoe weinig ruimte er blijkbaar is voor twijfel. Alsof iemand pas geloofwaardig is als die een messcherp standpunt en een simpel vijandbeeld neerlegt, terwijl internationale politiek juist vaak uit ongemakkelijke afwegingen bestaat. Daar mag je Kaag best kritisch op bevragen, maar dat voortdurende persoonlijke afrekenen maakt een eerlijk gesprek ook onmogelijk.

Menselijkheid begint voor mij ook bij hoe we met onze kinderen omgaan: niet voortdurend blootstellen aan oorlog, haat en politieke ruzies via een scherm, maar ze leren voelen wat er achter cijfers en slogans zit. Kaag raakt daar wel iets belangrijks, alleen hoop ik dat volwassenen die grote woorden gebruiken zelf ook bewust minder verharden; onze kinderen nemen vooral dát gedrag over.

Menselijkheid is mooi, maar in de praktijk begint het ook met verantwoordelijkheid nemen voor besluiten die verkeerd uitpakken. Daar hoor je in zo’n gesprek toch weinig concreets over: wat zou ze achteraf anders doen, en wie draagt de gevolgen als beleid niet werkt? Praat over waarden is prima, maar zonder rekenschap blijft het vooral televisie.

Wat me opviel: Kaag liet ook gewoon zien hoe vermoeiend het moet zijn om steeds als symbool van “de politiek” te worden behandeld, terwijl er achter dat gezicht ook een mens met twijfel en verdriet zit. Ik hoorde van een klant dat haar dochter door die uitzending ineens zei: mam, misschien moet je eerst luisteren voordat je iemand afbrandt… nou, daar kan geen debat tegenop.