School moet voor alle leerlingen een laptop regelen, maar doet dat niet altijd

Een laptop is inmiddels gewoon schoolmateriaal, net als een boek, en dan hoort toegang niet af te hangen van de portemonnee van je ouders. Een leenapparaat dat de helft van de programma’s niet draait of een mediatheek die om vijf uur dichtgaat is geen volwaardig alternatief maar afschuiven; wat veel mensen niet weten is dat digitale achterstand zich snel opstapelt, vooral bij leerlingen die thuis al minder hulp en ruimte hebben.

Luister, een laptop regelen is één ding, maar zorg dan ook dat wifi, reparaties en inlogcodes geregeld zijn; ik zie genoeg scholieren met een leenbak waarvan de accu dood is en niemand weet wie ’m moet fixen. Dan mag de school wel roepen dat iedereen digitaal meedoet, maar zo’n kind zit alsnog met lege handen, godverdomme.

Het gaat niet alleen om die laptop, maar ook om de rekening eromheen: een kapotte oplader, een gestolen apparaat of dure software kan voor een gezin meteen paniek betekenen. Scholen moeten gewoon één duidelijk aanspreekpunt en een fatsoenlijke reservevoorraad hebben, niet ouders van loket naar loket sturen alsof ze om een gunst vragen.

De verantwoordelijkheid ligt juridisch bij de school, niet bij een hulporganisatie waar ouders toevallig de weg naartoe kennen. Als een leerling maanden moet wachten of met een ondeugdelijk apparaat moet werken, is dat geen volwaardig alternatief en kan de school de facto niet verlangen dat al het onderwijs digitaal wordt gevolgd. De inspectie zou dit gewoon standaard moeten meenemen in het toezicht, anders blijft die regel vooral papier.

Ewa scholen kopen wel dure digiborden en systemen maar voor een simpele oplader begint ineens de bureaucratie swa regel gewoon standaardmodellen en een snelle uitleenbalie, niet drie weken wachten op een handtekening bro